വയനാടിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത്, കൽപ്പറ്റയിലെ എൽസ്റ്റൺ എസ്റ്റേറ്റിൽ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് പുതിയ തുടക്കം കുറിക്കാൻ കേരളത്തിന്റെ മുഖ്യമന്ത്രി ഈ 27ന് എത്തുകയാണ്. ഉരുൾപൊട്ടൽ എന്ന ദുരന്തത്തിന്റെ ഓർമകൾ ഇനിയും മായാത്ത ഈ മണ്ണിൽ, പുനരധിവാസം എന്ന നിലയിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന ടൗൺഷിപ്പ് പലരുടെയും കണ്ണീരിലേയ്ക്കുള്ള മറുപടിയാണ്.

സർക്കാരിന്റെ അതിവേഗ പ്രവർത്തനങ്ങൾ, ദുരിതബാധിതർക്കൊപ്പമുണ്ടായുള്ള നിസ്വാർത്ഥ നിലപാട്—all that has given a sense of hope. പക്ഷേ, ഈ പ്രതീക്ഷയുടെ നടുവിലൂടെയാണ് മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യം പതുക്കെ നടന്ന് വരുന്നത്—തൊടുപുഴയിലും പുൽപ്പാറയിലുമുള്ള എൽസ്റ്റൺ എസ്റ്റേറ്റിലെ തൊഴിലാളികളുടെ ആത്മാവിന്റെ നിലവിളി.

മുന്നൂറിലധികം സ്ഥിരം തൊഴിലാളികൾ, വർഷങ്ങളായി കാത്തിരിക്കുന്ന ആനുകൂല്യങ്ങൾ ഇനിയും കൈവരാതെ സമരപാതയിലാണ്. ഒന്നര പതിറ്റാണ്ടോളം ശമ്പളവും പി.എഫും ഗ്രാറ്റുവിറ്റിയും കിട്ടാതെ, അവരുടെ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പ് പുനരധിവാസ പദ്ധതിക്ക് തന്നെ തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്.

ഇവർക്കുള്ള ആവശ്യം വലിയതല്ല—അവർക്കുള്ളതോൾ പങ്കുവെച്ചിട്ടുള്ള വിഹിതങ്ങൾ തിരിച്ചുനൽകുക, ജോലി സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുക, മാന്യതയോടെ വിരമിക്കാൻ അവസരം നൽകുക.

38 വർഷം ജോലി ചെയ്തിട്ടും ഒന്നുമില്ലാതെ പോയ ഒരാളുടെ ഓർമകൾ ചുറ്റുമുണ്ട്. ഈ നിലപാടുകൾ മാറ്റുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ, സമരം നിശ്ചലമായി മുന്നേറുന്നു.

വരുന്ന ദിവസങ്ങളിൽ തിരുവനന്തപുരം ലേബർ കമ്മീഷണറുടെ ഓഫീസിൽ തീരുമാനപരമായ യോഗം നടക്കും. അത് ഫലപ്രദമായില്ലെങ്കിൽ, എൽസ്റ്റൺ എസ്റ്റേറ്റിൽ നിർമ്മിക്കേണ്ട ടൗൺഷിപ്പ് വീണ്ടും സ്തംഭിക്കുമെന്നത്രേ ഉറപ്പ്.

ഈ കാത്തിരിപ്പിന്റെ രണ്ട് അറ്റങ്ങളിലുമുണ്ട് കണ്ണീരും പ്രതീക്ഷയും.

ഒരു വിഭാഗം പുതിയ ജീവിതമെന്ന സ്വപ്നത്തിൽ കാതിരിക്കുന്നു. മറുവശത്ത്, പഴയ ജീവിതത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങളോട് പിടിച്ചുനിൽക്കുന്ന തൊഴിലാളികൾ.

ഒടുവിൽ ചോദിക്കേണ്ടത് ഇതത്രേ—ഇവരും മനുഷ്യരാണ്, അല്ലേ?