ന്യൂഡൽഹി: നിയമം അനുശാസിക്കുന്ന പ്രത്യേക അധികാരമില്ലാതെ ട്രിബ്യൂണലുകൾക്ക് അപ്പീലുകൾ നൽകുന്നതിലെ കാലതാമസം (Delay) മാപ്പാക്കി നൽകാൻ കഴിയില്ലെന്ന് സുപ്രീം കോടതി വ്യക്തമാക്കി. ലിമിറ്റേഷൻ നിയമങ്ങൾ കർശനമായി പാലിക്കപ്പെടേണ്ടതാണെന്നും കേവലം നടപടിക്രമങ്ങൾ എന്ന നിലയിൽ ഇതിനെ കാണാനാവില്ലെന്നും കോടതി നിരീക്ഷിച്ചു.
​വിധിക്ക് പിന്നിലെ പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ
​The Property Company (P) Ltd. vs Rohinten Daddy Mazda എന്ന കേസിൽ അപ്പീൽ അനുവദിച്ചുകൊണ്ടാണ് കോടതി ഈ സുപ്രധാന വിധി പുറപ്പെടുവിച്ചത്. വിധിയുടെ പ്രധാന വശങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
​സെക്ഷൻ 58(3) നിർബന്ധിതം: കമ്പനി നിയമം (2013) സെക്ഷൻ 58(3) പ്രകാരം നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള സമയപരിധി നിർബന്ധമാണ്. നിശ്ചിത സമയം കഴിഞ്ഞാൽ ആ പരാതിയുമായി മുന്നോട്ട് പോകാനുള്ള അവകാശം താനേ ഇല്ലാതാകും.
​ലിമിറ്റേഷൻ ആക്ട് എല്ലായിടത്തും ബാധകമല്ല: ലിമിറ്റേഷൻ ആക്ട് (1963) ട്രിബ്യൂണൽ നടപടികളിൽ തനിയെ ബാധകമാകില്ല. നിയമത്തിൽ പ്രത്യേകമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ കാലതാമസം പരിഗണിക്കാനുള്ള അധികാരം ട്രിബ്യൂണലുകൾക്ക് ലഭിക്കൂ.
​വാക്കുകളിലെ സൂക്ഷ്മത: ഒരു നിയമത്തിൽ "ഇനിമേൽ ഇല്ല" (but not thereafter) എന്ന വാക്കുകൾ ഇല്ല എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ആ സമയപരിധി അയവുള്ളതാണെന്ന് (flexible) കരുതാൻ കഴിയില്ല.
​കമ്പനി ലോ ബോർഡിന്റെ (CLB) പരിമിതി: കമ്പനി നിയമത്തിലെ സെക്ഷൻ 433 പ്രകാരം NCLT, NCLAT എന്നിവയ്ക്ക് ലിമിറ്റേഷൻ ആക്ടിലെ ചില ഇളവുകൾ നൽകാം. എന്നാൽ ഈ അധികാരം മുൻപുണ്ടായിരുന്ന കമ്പനി ലോ ബോർഡിന് (CLB) ബാധകമല്ല.
​നിയമപരമായ പ്രസക്തി
​പഴയ നിയമങ്ങൾ പ്രകാരം കാലാവധി കഴിഞ്ഞ ഒരു കേസിനെ പുതിയ നിയമത്തിലെ മാറ്റങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കില്ലെന്നും കോടതി വ്യക്തമാക്കി. കോടതികൾക്ക് മാത്രമാണ് കാലതാമസം മാപ്പാക്കാനുള്ള സഹജമായ അധികാരമുള്ളത്; ട്രിബ്യൂണലുകൾക്ക് ഈ അധികാരം ലഭിക്കണമെങ്കിൽ നിയമം അത് വ്യക്തമായി അനുവദിച്ചിരിക്കണം.
​"നിയമത്തിലെ സമയപരിധി എന്നത് കേവലം സാങ്കേതികതയല്ല, മറിച്ച് അത് നീതിനിർവ്വഹണത്തിലെ കൃത്യത ഉറപ്പാക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗമാണ്."
​കോർപ്പറേറ്റ് കേസുകൾ അനാവശ്യമായി വലിച്ചുനീട്ടുന്നത് തടയാനും നിയമപരമായ നിശ്ചിതത്വം ഉറപ്പാക്കാനും ഈ വിധി സഹായിക്കും.