ചരിത്രത്തെ വളച്ചൊടിക്കുന്നത് സാധാരണമാണ്, എന്നാൽ അതിനെ മറക്കുന്നതും കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കുന്നതും വലിയ തെറ്റാണ്. അർണോസ് പാതിരിയുടെ കഥ ഇതിന് ഏറ്റവും വലിയ ഉദാഹരണമാണ്.1720-കളിൽ കേരളത്തിലെ ഭാഷയെയും സംസ്കാരത്തെയും ലോകത്തിന് ശാസ്ത്രീയമായി പരിചയപ്പെടുത്തിയ ഒരു ജർമൻകാരനായ ഈശോസഭ വൈദികനായിരുന്നു അർണോസ് പാതിരി. മലയാള ഭാഷയ്ക്ക് അടിസ്ഥാനം നൽകിയതും ആദ്യത്തെ മലയാളം നിഘണ്ടു ഉണ്ടാക്കിയതും അദ്ദേഹമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേരില്ലാതെ മലയാള ഭാഷയുടെ ചരിത്രം പൂർണ്ണമാകില്ല.

പോർച്ചുഗീസും മലയാളവും ചേർത്തുള്ള 'വൊക്കാബുലാറിയം മലബാറിക്കോ ലുസിതാനം' എന്ന നിഘണ്ടു ഉണ്ടാക്കിയത് അർണോസ് പാതിരിയാണ്. 1720-കളിൽ അദ്ദേഹം ഇത് എഴുതിയതിന് ശേഷമാണ് 1846-ൽ ബെഞ്ചമിൻ ബെയ്‌ലിയുടെ നിഘണ്ടുവും 1872-ൽ ഹെർമ്മൻ ഗുണ്ടർട്ടിന്റെ നിഘണ്ടുവും വന്നത്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മലയാളം നിഘണ്ടുക്കളുടെ തുടക്കം അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്നാണ്.

ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞ വീട്, വിസ്മരിക്കപ്പെട്ട ജീവിതം

അർണോസ് പാതിരി താമസിച്ചിരുന്ന തൃശൂർ വേലൂരിലെ വീട് ഇന്ന് ജീർണ്ണാവസ്ഥയിലാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഉറങ്ങുന്ന ആ വീട് ഇപ്പോൾ താങ്ങിനിർത്താൻ പോലും ആളില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലാണ്. അത് പുതുക്കിപ്പണിയാൻ പലരും ശ്രമിച്ചിട്ടും അധികാരികൾ കേട്ടതായി പോലും ഭാവിച്ചില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം പഠിച്ച ജോൺ കള്ളിയത്തിന്റെ അപേക്ഷകൾ പോലും ആരും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഴിവുകൾക്ക് ഒരു വിലയും കൽപ്പിക്കാതിരുന്നപ്പോൾ, തിരുവനന്തപുരത്തെ ലയോള കോളജിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിമ പോലും അനാഥമായി കിടക്കുന്നു. 1995-ൽ സർക്കാർ അനുവദിച്ച പ്രതിമ സ്ഥാപിക്കാനുള്ള പദ്ധതി ഇന്നും കടലാസിൽ ഒതുങ്ങി. എന്നാൽ തമിഴ് നാട്ടിൽ ജോസഫ് ബെസ്‌കി പോലുള്ള വിദേശ മിഷണറിമാർക്ക് സർക്കാർ വലിയ സ്മാരകങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ട്. അർണോസ് പാതിരിക്ക് തൃശൂരിലോ തലസ്ഥാനത്തോ ഒരു സ്മാരകം ഉണ്ടാക്കിക്കൂടെ?

മറവിയുടെ കറുത്ത തിരശ്ശീല

സംസ്കൃത ഭാഷ സാധാരണക്കാർക്ക് പഠിക്കാൻ വേണ്ടി ശ്രമിച്ച ആദ്യത്തെ വിദേശിയായിരുന്നു അർണോസ് പാതിരി. കേരളത്തിലെ സാഹിത്യത്തെ യൂറോപ്യൻ ലോകത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തിയതും അദ്ദേഹമാണ്. 'ഗ്രമാറ്റിക്ക ഗ്രന്ഥോണിക്ക' പോലുള്ള സംസ്കൃത വ്യാകരണ പുസ്തകങ്ങൾ പാണിനിയുടെ കാലത്തേക്കാൾ മുന്നേ സാമൂഹ്യനീതിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.

അദ്ദേഹം വ്യാകുലപ്രബന്ധം, വ്യാകുലപ്രലാപം എന്നിങ്ങനെയുള്ള മനോഹരമായ മലയാളം കവിതകൾ എഴുതി. വേദാന്ത സാരം മുതൽ അഷ്ടാവക്ര ഗീത വരെ യൂറോപ്പിൽ എത്തിച്ചു. എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുത്തൻ പാന പോലുള്ള പ്രശസ്തമായ കൃതികൾ ഇന്നും സ്കൂൾ കലോത്സവങ്ങളിലോ പാഠ്യപദ്ധതികളിലോ എത്തിയില്ല. കേരളം മുഴുവൻ പാടിയ ഒരു പാട്ടിന്റെ രചയിതാവിനെ, ഈ ഭൂമിയിലെത്തിയ ഒരു മഹാപണ്ഡിതനെപ്പോലെ ചരിത്രം മറക്കുന്നത് ദുഃഖകരമായ കാര്യമാണ്.

സത്യം ഓർക്കുമ്പോൾ

സുകുമാർ അഴീക്കോട് പോലുള്ള വലിയ പണ്ഡിതന്മാർ പോലും അർണോസ് പാതിരിയുടെ കഴിവുകളെ അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അദ്ദേഹം വെറുമൊരു പണ്ഡിതനായിരുന്നില്ല, അറിവിന്റെ ഒരു മഹാസാഗരം തന്നെയായിരുന്നു. ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തെയും സംസ്കൃതത്തെയും മലയാളത്തെയും ലോകത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തിയിട്ടും സ്വയം വിസ്മരിക്കപ്പെട്ട ഒരു വലിയ സഞ്ചാരിയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

ഇനിയെങ്കിലും നമ്മൾ ആലോചിക്കണം:

ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി അതിനെ ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്ത മഹാരഥന്മാരെ നമ്മൾ എത്രത്തോളം ബഹുമാനിക്കുന്നുണ്ട്?
അർണോസ് പാതിരിയെ ഓർക്കുക - നമ്മുടെ ഭാഷയുടെ ഭാവിയെ രക്ഷിക്കുക.