ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ആയുധങ്ങളിലൊന്നായ വിവരാവകാശ നിയമം (Right to Information Act, 2005) ഇപ്പോൾ വീണ്ടും വിവാദത്തിന്റെ നെറുകയിലാണ്. 2025-26-ലെ സാമ്പത്തിക സർവേയിൽ (Economic Survey 2025-26) നിയമത്തിന്റെ പുനഃപരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്ന ശുപാർശകൾ പുറത്തുവന്നതോടെ, "സുതാര്യതയ്ക്ക് പിന്നാലെ ഫലപ്രദമായ ഭരണം ഇല്ലാതാകരുത്" എന്ന വാദം ഉയർന്നുവന്നിരിക്കുന്നു. "Transparency without Blindness" എന്ന ഉപവിഭാഗത്തിൽ സർവേ വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്, RTI നിയമം ഒരു അഴിമതി വിരുദ്ധ പോരാട്ടത്തിന്റെ അടിത്തറയാണെങ്കിലും, അമിതമായ വെളിപ്പെടുത്തൽ ഭരണനിർവഹണത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുമെന്നാണ്
2005-ൽ യുപിഎ സർക്കാരിന്റെ കാലത്ത് നിലവിൽ വന്ന ഈ നിയമം, പൊതുജനങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ രേഖകളിലേക്കുള്ള അവകാശം ഉറപ്പാക്കി. 

അഴിമതി തുറന്നുകാട്ടാനും, ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ഉത്തരവാദിത്തം വർധിപ്പിക്കാനും ഇത് വലിയ പങ്കുവഹിച്ചു. ലക്ഷക്കണക്കിന് അപേക്ഷകൾ വർഷംതോറും ഫയൽ ചെയ്യപ്പെടുന്നു; പലതും അഴിമതി കേസുകളിലേക്കും നയപരമായ മാറ്റങ്ങളിലേക്കും നയിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇപ്പോൾ സാമ്പത്തിക സർവേ ചോദിക്കുന്നത്: "എന്തിനിത്ര സുതാര്യത? ഭരണത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്ന വെളിപ്പെടുത്തലുകൾക്ക് എന്ത് പ്രയോജനം?"
സർവേയുടെ വാദങ്ങൾ വ്യക്തമാണ്. RTI നിയമം "idle curiosity"യ്ക്കോ (അനാവശ്യ ജിജ്ഞാസ) സർക്കാരിനെ പുറത്തുനിന്ന് മൈക്രോ-മാനേജ് ചെയ്യാനോ ഉദ്ദേശിച്ചതല്ല. ഇന്ത്യയിലെ RTI വ്യവസ്ഥകൾ അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ താരതമ്യേന വിശാലമാണ്. അമേരിക്ക, ബ്രിട്ടൻ, സ്വീഡൻ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിൽ "deliberative process privilege" എന്നൊരു ഒഴിവാക്കൽ ഉണ്ട് – അതായത്, അന്തിമ തീരുമാനത്തിന് മുമ്പുള്ള ആഭ്യന്തര ചർച്ചകൾ, ബ്രെയിൻസ്റ്റോമിങ് നോട്ടുകൾ, വർക്കിങ് പേപ്പറുകൾ, ഡ്രാഫ്റ്റ് കമന്റുകൾ എന്നിവ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഇന്ത്യയിൽ ഇത്തരം സംരക്ഷണം കുറവാണ്, ഇത് ഉദ്യോഗസ്ഥരെ "ധൈര്യപൂർവം അഭിപ്രായം പറയുന്നതിൽ" പിന്തിരിപ്പിക്കുമെന്നാണ് സർവേയുടെ ആശങ്ക.

പ്രധാന ശുപാർശകൾ ഇങ്ങനെ:

അന്തിമ തീരുമാനത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നതുവരെ ബ്രെയിൻസ്റ്റോമിങ് നോട്ടുകൾ, വർക്കിങ് പേപ്പറുകൾ, ഡ്രാഫ്റ്റ് കുറിപ്പുകൾ എന്നിവ RTI പരിധിയിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കുക.
ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ സർവീസ് രേഖകൾ, സ്ഥലംമാറ്റങ്ങൾ, കോൺഫിഡൻഷ്യൽ റിപ്പോർട്ടുകൾ എന്നിവ "casual" അപേക്ഷകളിൽ നിന്ന് സംരക്ഷിക്കുക – ഇവ പൊതുതാൽപര്യത്തിന് ചെറിയ സംഭാവന മാത്രമേ നൽകൂ.
ഭരണത്തെ "unduly constrain" ചെയ്യുന്ന വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ തടയാൻ, പാർലമെന്ററി മേൽനോട്ടത്തോടെ ഒരു "narrowly defined ministerial veto" പരിഗണിക്കുക.

ഇവ "prescriptions" അല്ല, "suggestions worth debating" മാത്രമാണെന്ന് സർവേ വ്യക്തമാക്കുന്നു. നിയമത്തിന്റെ "spirit" ദുർബലപ്പെടുത്താനല്ല, അന്താരാഷ്ട്ര മികച്ച രീതികളുമായി യോജിപ്പിക്കാനും, ഭരണക്ഷമത വർധിപ്പിക്കാനുമാണ് ലക്ഷ്യം. "Transparency without outcomes" എന്ന അവസ്ഥ ഒഴിവാക്കണമെന്നാണ് സർവേയുടെ മുഖ്യ സന്ദേശം – സുതാര്യത ഒരു അവസാനമല്ല, മെച്ചപ്പെട്ട ഭരണത്തിനുള്ള ഉപാധി മാത്രമാണ്.
എന്നാൽ, ഈ ശുപാർശകൾ വിവാദമാകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. RTI നിയമം UPA-യുടെ കാലത്ത് കൊണ്ടുവന്നതാണ്; ഇപ്പോൾ NDA ഭരണകൂടത്തിന്റെ കാലത്ത് ഇത്തരം പുനഃപരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്നത് "ദുർബലപ്പെടുത്താനുള്ള നീക്കം" എന്ന ആരോപണത്തിന് ഇടയാക്കുന്നു. 2019-ലെ RTI ഭേദഗതി – Information Commissioners-ന്റെ നിയമനവും ശമ്പളവും കേന്ദ്ര സർക്കാർ തീരുമാനിക്കാൻ അനുവദിച്ചത് – വലിയ വിമർശനങ്ങൾക്ക് കാരണമായിരുന്നു. അത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തുമെന്നായിരുന്നു വാദം. ഇപ്പോഴത്തെ ശുപാർശകളും അതേ ദിശയിലാണോ എന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നു.

വിമർശകർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്: ആഭ്യന്തര ചർച്ചകൾ സംരക്ഷിക്കുന്നത് അഴിമതി മറയ്ക്കാൻ എളുപ്പമാക്കും. ഉദ്യോഗസ്ഥർ "ധൈര്യമായി അഭിപ്രായം പറയാതിരിക്കും" എന്ന വാദം ശരിയാണെങ്കിലും, അഴിമതി വിരുദ്ധ പ്രവർത്തകർക്ക് അത് ഒരു പരിരക്ഷയാകുമോ? പൊതുജനങ്ങൾക്ക് സർക്കാരിന്റെ തീരുമാന പ്രക്രിയകളിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം കുറയുമ്പോൾ, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങൾ തന്നെ ദുർബലമാകുമോ?

അതേസമയം, സർവേയുടെ വാദങ്ങൾക്കും ശക്തി ഉണ്ട്. ഭരണം ഫലപ്രദമാകണമെങ്കിൽ, ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് തുറന്ന ചർച്ചയ്ക്കുള്ള ഇടം വേണം. എല്ലാ കുറിപ്പുകളും പുറത്തുവന്നാൽ, "paper trail" ഒഴിവാക്കി വാക്കാലുള്ള തീരുമാനങ്ങൾ വർധിക്കും – അത് കൂടുതൽ അപകടകരമാണ്. അന്താരാഷ്ട്ര മാതൃകകൾ പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, പല രാജ്യങ്ങളിലും deliberative exemptions ഉണ്ട്, അത് ഭരണക്ഷമതയെ സഹായിക്കുന്നു.
ഇന്ത്യയുടെ ഭാവി വെല്ലുവിളികൾ – ആഗോള സാമ്പത്തിക അനിശ്ചിതത്വം, ഡിജിറ്റൽ വിപ്ലവം, AI ഭരണം – എല്ലാം കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായ ഭരണസംവിധാനം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. RTI പോലുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ അതിനെ തടസ്സപ്പെടുത്തരുത് എന്നാണ് സർവേയുടെ ആഹ്വാനം. എന്നാൽ, ഏത് മാറ്റവും പാർലമെന്ററി ചർച്ചയിലൂടെയും പൊതുജന പങ്കാളിത്തത്തോടെയും മാത്രമേ വരുത്താവൂ. RTI-യുടെ അടിസ്ഥാന ആത്മാവ് – ജനങ്ങളുടെ അവകാശം – ഒരിക്കലും ത്യജിക്കരുത്.

ചുരുക്കത്തിൽ, സാമ്പത്തിക സർവേയുടെ ശുപാർശകൾ ഒരു "അട്ടിമറി" അല്ല; മറിച്ച്, സുതാര്യതയും ഭരണക്ഷമതയും തമ്മിലുള്ള ബാലൻസ് തേടുന്ന ഒരു ചർച്ചയാണ്. ഈ ചർച്ച ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പക്വത പരീക്ഷിക്കുന്നതാണ്. സുതാര്യതയുടെ പേരിൽ അന്ധത വരുത്തരുത്; അതേസമയം, ഭരണത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ മൂടരുത്. ഇതാണ് ഇന്നത്തെ വെല്ലുവിളി.