കേരളം വീണ്ടും വിഷാദത്തിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുന്നു. തൃശൂർ മാളയിലെ ആറ് വയസ്സുകാരന്റെ പീഡനശ്രമവും കൊലപാതകവും ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ തിരിച്ചറിയലിനേക്കാൾ അഴിച്ചുവിടുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണ് ഉയർത്തുന്നത്: ഇത്രയും ചെറുപ്പത്തിൽ ജീവൻ പോലും ഉറപ്പില്ലെങ്കിൽ, ഈ സമൂഹം എവിടെത്തുകയാണ്? അയൽവാസിയായ ഇരുപതുകാരൻ തന്നെ കുട്ടിയെ ക്രൂരമായി പീഡിപ്പിക്കുകയും, അത് മറയ്ക്കാൻ ജീവൻപോലും കൊടുക്കുകയും ചെയ്തത് കുട്ടിയുടെ നിലവിളിയും ആകുലതയും അസഹ്യമായിത്തീരുന്നതിന് ശേഷമാണ്. ഈ ബഹളങ്ങൾ നമ്മുടെ അന്തസ്സിനോ നന്മയിലോ കണ്ണീർക്കൊണ്ടുള്ള അറിവിലോ വിരുതിയിലോ പങ്കാളിയാകാത്തവയാകുന്നു.

അങ്ങേയറ്റം കണക്കുകൾ, ആഴമാർന്ന യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ

ദേശീയ ക്രൈം റെക്കാഡ്സ് ബ്യൂറോയുടെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം ഇന്ത്യയിൽ ഓരോ വർഷവും 15,000-ത്തിലധികം കുട്ടികൾ ലൈംഗിക അതിക്രമത്തിനിരയാകുന്നു. കേരളം അതിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്നില്ല. 2021-ൽ 560, 2022-ൽ 605, 2023-ൽ 625 എന്നിങ്ങനെയാണ് പോക്‌സോ കേസുകളുടെ എണ്ണം. 2024യിൽ ഈ എണ്ണം 1600 കടക്കുകയാണ്. സ്‌കൂളുകളും വീടുകളുമെല്ലാം ഈ അക്രമങ്ങൾക്ക് നിലമാകുമ്പോൾ, കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തം സമൂഹം ഏറ്റെടുക്കുന്നുണ്ടോ എന്നത് വീണ്ടും ചോദിക്കപ്പെടുന്നു.

ലഹരിയും ലൈംഗിക പീഡനവും: ഇരട്ട ഭീഷണി

മയക്കുമരുന്ന് ഉപയോഗിച്ച് കുട്ടികളെ ചൂഷണം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള വ്യാപനവും പുതുതലമുറക്ക് നേരെയുള്ള വഞ്ചനയുടെ വഴികളാണ്. സൈബർ恋വും സെക്സ്റ്റിംഗും പുതിയ മുഖങ്ങളാണ്. പ്രണയപാശത്തിൽ അകപ്പെടുന്ന കുട്ടികളെ പിന്നീടുള്ള ഭീഷണിയിലൂടെയാണ് ലൈംഗിക അതിക്രമത്തിന് വിധേയരാക്കുന്നത്.

കേസ് ഒത്തുതീർപ്പാക്കലുകൾ: ശരിയോ തെറ്റോ?

പോക്‌സോ കേസുകളുടെ വിചാരണ നീളുന്നത് കുട്ടികളിൽ മാനസിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പലരും കോളേജിലേക്കോ വിവാഹത്തിലേക്കോ കടക്കുമ്പോൾ കേസുകൾ നിലയ്ക്കുന്നു. ഇത് പ്രതിക്ക് രക്ഷയായി മാറുന്നു. ചിലപ്പോൾ കൂട്ടായ്മയുടെ പേരിൽ കുട്ടികളുടെ ശബ്ദം അടച്ചുമരയ്ക്കപ്പെടുന്നു.

വിദ്യാഭ്യാസം വഴിയാകണം

‘ഗുഡ് ടച്ച്, ബാഡ് ടച്ച്’ എന്നതിന് അപ്പുറത്തേക്ക് കടന്ന് കുട്ടികളെ ലൈംഗിക അവബോധത്തിലേക്ക് നയിക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യം. സംസ്ഥാനത്തെ എല്ലാ സ്‌കൂളുകളിലും കൗൺസിലർമാരെ നിയമിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ആദിവാസി മേഖലകളിൽ പ്രത്യേക അവബോധ പരിപാടികൾ സംഘടിപ്പിക്കണം. ലൈംഗികത ഒരതിക്രമത്തിന്റേയും അപമാനത്തിന്റേയും മുഖമല്ലെന്നും, അതിനെതിരെ ശബ്ദം ഉയർത്തേണ്ടതാണെന്നും കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കണം.

നിയമപഥവും മാനവികതയും കൈകോർക്കുമ്പോൾ

1098 എന്ന ചൈൽഡ് ലൈൻ നമ്പരിൽ പേരൊന്നും പറഞ്ഞില്ലാതെ തന്നെ കുട്ടികളെക്കുറിച്ചുള്ള പരാതികൾ നൽകാം. പാക്ക്സോ നിയമപ്രകാരം നടപടികളിൽ വീഴ്ച വരുത്തുന്നവർക്കെതിരേ സംസ്ഥാന ബാലാവകാശ സംരക്ഷണ കമ്മീഷൻ വരെ പരാതി നൽകാവുന്നതാണ്. എന്നാൽ അത് ആകെയുള്ള പരിഹാരമല്ല. കുട്ടികളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ തീരുമാനിക്കുന്ന ഒരൊറ്റ സാമൂഹിക മനസാക്ഷിയാണ് മാറ്റം വരുത്തുക.

ഒരൊറ്റ ആഹ്വാനം: കുട്ടികളെ വെറുതെ വിടൂ

കുട്ടികൾ നമ്മുടെ നാളെയാണെന്ന വാചകം ഇനി ഒരു പ്രമേയമല്ല, അടിയന്തരഘോഷമാണ്. അവരെ സ്‌നേഹത്തോടെ, സുരക്ഷിതമായി വളർത്തേണ്ടത് പിതാവായിട്ടോ അധ്യാപകനായിട്ടോ അയൽവാസിയായിട്ടോ ആയിട്ടല്ല, മനുഷ്യനെന്ന നിലയിലാണ്. അവരെ വെറുതെ വിടുക. അവരെ സ്നേഹിക്കുക. സംരക്ഷിക്കുക.
അല്ലെങ്കിൽ, നാളെ നമ്മളെപ്പോലെയും ഈ സമൂഹത്തേയും വെറുക്കുന്നവരാണ് അവർ ഉണ്ടാകുന്നത്.