സുരേഷ് വണ്ടന്നൂർ

അധികാരത്തിന്റെ കരുത്ത് ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ആശ്വാസമായി അനുഭവപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ബാലറ്റിന് കഴിയും. അമേരിക്കയിലെ ഇടക്കാല തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നൽകുന്ന ഏറ്റവും ശക്തമായ സന്ദേശം അതാണ്. പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപിനും റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിക്കും നേരിട്ട തിരിച്ചടി ഒരു സാധാരണ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പരാജയത്തിന്റെ പരിധിയിൽ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഭരണത്തിന്റെ മുൻഗണനകൾ, സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങൾ, വിദേശനയത്തിന്റെ ചെലവുകൾ, അധികാരപ്രയോഗത്തിന്റെ രീതി എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ജനങ്ങളുടെ വിധിയെഴുത്തായും അതിനെ കാണണം. ജനപ്രതിനിധിസഭയുടെയും സെനറ്റിന്റെയും നിയന്ത്രണം ഡെമോക്രാറ്റുകൾ നേടിയതോടെ അമേരിക്കൻ ഭരണത്തിൽ പുതിയ അധികാരസന്തുലിതാവസ്ഥയ്ക്ക് വഴിതുറന്നിരിക്കുകയാണ്.

ഈ ഫലത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ അർത്ഥം ട്രംപിനോടുള്ള എതിർപ്പിൽ മാത്രം അന്വേഷിക്കുന്നത് അപൂർണമായിരിക്കും. തങ്ങളുടെ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കുന്ന, തെറ്റുകൾ തിരുത്താൻ തയ്യാറാകുന്ന, പൊതുപണം ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ വിനിയോഗിക്കുന്ന ഭരണമാണ് വോട്ടർമാർ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജയിച്ചുവെന്നതുകൊണ്ട് ഭരണാധികാരിക്ക് തുടർന്നുള്ള എല്ലാ തീരുമാനങ്ങൾക്കും നിരുപാധികമായ ജനസമ്മതി ലഭിക്കുന്നില്ല. ജനവിധി അധികാരത്തിനുള്ള അനുമതിയോടൊപ്പം ഉത്തരവാദിത്വത്തിനുള്ള നിർദേശവുമാണ്. ആ ഉത്തരവാദിത്വം മറക്കുമ്പോൾ അടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ജനങ്ങൾ അധികാരത്തിന്റെ പരിധി ഓർമിപ്പിക്കും.

അമേരിക്കൻ ഇടക്കാല തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ പ്രസിഡന്റിന്റെ പാർട്ടിക്ക് തിരിച്ചടിയുണ്ടാകുന്നത് അസാധാരണമല്ല. എന്നാൽ ഇത്തവണത്തെ ഫലത്തെ ആ പതിവിന്റെ പേരിൽ ലഘൂകരിക്കാനാവില്ല. റിപ്പബ്ലിക്കൻ സ്വാധീനം ഉറച്ചുനിന്ന പ്രദേശങ്ങളിലേക്കും ഡെമോക്രാറ്റിക് മുന്നേറ്റം വ്യാപിച്ചുവെന്നത് അസംതൃപ്തിയുടെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ടെക്‌സസിലെ സെനറ്റ് മത്സരത്തിൽ ജെയിംസ് തലരിക്കോ നേടിയ വിജയം അതിന്റെ ശ്രദ്ധേയമായ ഉദാഹരണമാണ്. ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ വിശ്വസ്തതകൾപോലും ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ സമ്മർദത്തിൽ പുനഃപരിശോധിക്കപ്പെടാമെന്നാണ് ഇത്തരം ഫലങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത്.

ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വേദികളിലെ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾക്കപ്പുറം അവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് നോക്കണം. ഭക്ഷണസാധനങ്ങൾ വാങ്ങുമ്പോൾ നൽകേണ്ട തുക, ജോലിക്കുപോകാനുള്ള യാത്രച്ചെലവ്, വീടിന്റെ വാടക, ചികിത്സയുടെ ചെലവ്, മക്കളുടെ പഠനത്തിനുള്ള പണം എന്നിവയാണ് സാധാരണ കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക യാഥാർഥ്യം നിർണയിക്കുന്നത്. ദേശീയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയുടെ വലുപ്പത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ ഈ ചെലവുകൾ നേരിടാനുള്ള ശേഷി വർധിപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ജനങ്ങൾക്ക് അവയിൽ ആശ്വാസം കണ്ടെത്താനാവില്ല.

ട്രംപ് ഭരണത്തിനെതിരായ അതൃപ്തിയിൽ ജീവിതച്ചെലവിന് കേന്ദ്രസ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വോട്ടർ പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഉയർന്ന വിലകളും കുടുംബബജറ്റിലെ സമ്മർദവും ഭരണകൂടത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക മുൻഗണനകളെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾ ശക്തമാക്കി. താരിഫുകളും മറ്റു നയങ്ങളും തങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി വഷളാക്കിയെന്ന അഭിപ്രായവും വോട്ടർമാരിൽ പ്രകടമായി. അതുകൊണ്ട് ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കണക്കുകളിലെ വളർച്ചയും ജനങ്ങളുടെ കൈയിലെ പണവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമപ്പെടുത്തൽകൂടിയാണ്.

വിലക്കയറ്റത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്വവും ഒരു ഭരണാധികാരിയിലേക്ക് ചുരുക്കുന്നത് സാമ്പത്തിക യാഥാർഥ്യത്തെ ലളിതവൽക്കരിക്കലാകും. അന്താരാഷ്ട്ര വിതരണശൃംഖലകൾ, ഊർജവില, ഉത്പാദനച്ചെലവ്, പലിശനിരക്ക്, യുദ്ധങ്ങൾ തുടങ്ങിയ പല ഘടകങ്ങളും വിലനിലവാരത്തെ സ്വാധീനിക്കും. എന്നാൽ പ്രതിസന്ധിയെ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്തു എന്ന ചോദ്യത്തിൽനിന്ന് സർക്കാരിന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാവില്ല. പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാമെന്ന വാഗ്ദാനത്തോടെ അധികാരത്തിലെത്തിയവർ സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങൾ അതിനെ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കിയോ എന്നും പരിശോധിക്കേണ്ടിവരും. വോട്ടർമാർ വിലയിരുത്തുന്നതും ഈ ഭരണശേഷിയാണ്.

താരിഫ് നയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ച ഇവിടെ പ്രസക്തമാകുന്നു. ആഭ്യന്തര വ്യവസായത്തെയും തൊഴിലവസരങ്ങളെയും സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് ഏതൊരു രാജ്യത്തിന്റെയും ന്യായമായ ലക്ഷ്യമാണ്. പക്ഷേ അതിനുള്ള മാർഗത്തിന്റെ ചെലവും പ്രയോജനവും പരിശോധിക്കണം. ഇറക്കുമതിക്ക് ചുമത്തുന്ന അധിക തീരുവയുടെ ഭാരം മുഴുവൻ വിദേശരാജ്യങ്ങളാണ് വഹിക്കുന്നതെന്ന രാഷ്ട്രീയ വിശദീകരണം അപൂർണമാണ്. ഇറക്കുമതിക്കാരുടെയും ഉത്പാദകരുടെയും ചെലവിലൂടെ അതിന്റെ ഒരു പങ്ക് ഉപഭോക്താക്കളിലേക്കും എത്താം. സംരക്ഷണത്തിന്റെ വാഗ്ദാനം കുടുംബങ്ങളുടെ ചെലവ് വർധിപ്പിക്കുമ്പോൾ അതിനുള്ള ജനപിന്തുണ ദുർബലമാകും.

സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങളിലെ അനിശ്ചിതത്വവും പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു. ഇന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന നയം നാളെ മാറുമോ എന്ന ആശങ്കയുള്ളിടത്ത് ദീർഘകാല നിക്ഷേപം ആസൂത്രണം ചെയ്യുക പ്രയാസമാണ്. ചെറുകിട സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് വലിയ കമ്പനികളുടേതുപോലെ നഷ്ടം സഹിക്കാനുള്ള ശേഷിയുണ്ടാകണമെന്നില്ല. വ്യാപാരബന്ധങ്ങളിലെ സംഘർഷവും പ്രത്യാക്രമണ തീരുവകളും വിപണിയിലെ പ്രതീക്ഷകളെ ബാധിക്കും. അതിനാൽ ശക്തമായ സാമ്പത്തിക നേതൃത്വം എന്നത് കടുത്ത പ്രഖ്യാപനങ്ങളുടെ എണ്ണംകൊണ്ടല്ല, തീരുമാനങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യതയും സ്ഥിരതയും ഫലപ്രാപ്തിയുംകൊണ്ടാണ് അളക്കപ്പെടേണ്ടത്.

ഇറാനുമായുള്ള യുദ്ധം ഈ സാമ്പത്തിക അസ്വസ്ഥതയ്ക്ക് മറ്റൊരു തലം നൽകി. വിദേശത്ത് നടക്കുന്ന യുദ്ധം സ്വന്തം ജീവിതത്തിൽനിന്ന് അകലെയാണെന്ന് സാധാരണ പൗരന് കരുതാനാവില്ല. ഇന്ധനച്ചെലവ്, ചരക്കുനീക്കം, പൊതുചെലവിന്റെ മുൻഗണനകൾ എന്നിവയിലൂടെ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ വീടുകളിലേക്കെത്തും. യുദ്ധവും ഉയർന്ന ഇന്ധനവിലയും റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിയുടെ തിരിച്ചടിക്ക് കാരണമായെന്ന് ട്രംപ് തന്നെ അംഗീകരിച്ചതായുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ ഈ ബന്ധത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പ്രാധാന്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

യുദ്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ചർച്ച വിജയപരാജയത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യങ്ങളിൽ അവസാനിക്കരുത്. എന്തായിരുന്നു ലക്ഷ്യം, അത് കൈവരിക്കാനുള്ള യാഥാർഥ്യസാധ്യത എത്രയാണ്, മനുഷ്യജീവനിലും സമ്പത്തിലും നൽകേണ്ട വില എന്താണ്, സംഘർഷത്തിൽനിന്ന് പുറത്തുവരാനുള്ള വഴി ഏതാണ് തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ അനിവാര്യമാണ്. ദേശീയസുരക്ഷയുടെ പേരിൽ ഈ ചോദ്യങ്ങളെ ഒഴിവാക്കുന്നത് ജനാധിപത്യത്തെ ദുർബലപ്പെടുത്തും. സൈനികരുടെ ത്യാഗത്തെ ആദരിക്കുന്നതിൽ അവരുടെ ജീവൻ അപകടത്തിലാക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളെ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വവും ഉൾപ്പെടുന്നു.

ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ സൈന്യം കൈവശമുണ്ടെന്നത് എല്ലാ രാഷ്ട്രീയപ്രശ്നങ്ങൾക്കും സൈനികപരിഹാരം കണ്ടെത്താനാകുമെന്ന ഉറപ്പല്ല. ഒരു ആക്രമണം നടത്താനുള്ള ശേഷിയും ദീർഘകാല സമാധാനം ഉറപ്പാക്കാനുള്ള കഴിവും വ്യത്യസ്തമാണ്. പ്രാദേശിക ചരിത്രം, ജനങ്ങളുടെ മനോഭാവം, അയൽരാജ്യങ്ങളുടെ താത്പര്യങ്ങൾ, അന്താരാഷ്ട്ര സഹകരണം എന്നിവ അവഗണിച്ചുള്ള ഇടപെടലുകൾ പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത പ്രതിസന്ധികൾ സൃഷ്ടിക്കാം. നയതന്ത്ര ചർച്ചകൾക്ക് ഇടം നൽകുന്നത് ദൗർബല്യമായി കാണുന്ന സമീപനം അവസാനം രാജ്യത്തിന്റെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളെ തന്നെ പരിമിതപ്പെടുത്തും.

ഭരണത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയും സാമ്പത്തിക അസംതൃപ്തിയോടൊപ്പം വായിക്കണം. വിമർശനങ്ങളെ ശത്രുതയായി കാണുന്നതും സ്വതന്ത്ര സ്ഥാപനങ്ങളുമായുള്ള അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളെ വ്യക്തിപരമായ പോരാട്ടമാക്കുന്നതും പൊതുസംവാദത്തിന്റെ നിലവാരം താഴ്ത്തും. പ്രസിഡന്റിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നവർക്കുപോലും അധികാരത്തിന് പരിശോധനയും നിയന്ത്രണവും ആവശ്യമാണെന്ന് കരുതാം. ജനാധിപത്യത്തിൽ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ കരുത്ത് ഭരണാധികാരിക്ക് തടസ്സമല്ല; തെറ്റായ തീരുമാനങ്ങളുടെ ആഘാതത്തിൽനിന്ന് രാജ്യത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്ന സംവിധാനമാണ്. ആ സംരക്ഷണത്തിന്റെ ആവശ്യകതയാണ് ഇത്തരം തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ വീണ്ടും മുന്നിലെത്തിക്കുന്നത്.
കുടിയേറ്റനയത്തിലും ഇതേ ഉത്തരവാദിത്വബോധം വേണം. അതിർത്തിസുരക്ഷയും നിയമാനുസൃതമായ കുടിയേറ്റക്രമവും ഉറപ്പാക്കാൻ സർക്കാരിന് ചുമതലയുണ്ട്. എന്നാൽ നടപടിക്രമങ്ങളിലെ നീതി, വ്യക്തിയുടെ അന്തസ്സ്, കുടുംബങ്ങളുടെ അവസ്ഥ, തൊഴിൽരംഗത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ എന്നിവയും പരിഗണിക്കണം. പൊതുസുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകൾക്ക് പരിഹാരം തേടുമ്പോൾ ഒരു സമൂഹത്തെ മുഴുവൻ സംശയത്തിന്റെ നിഴലിൽ നിർത്തുന്നത് സാമൂഹികവിശ്വാസത്തെ തകർക്കും. ശക്തമായ ഭരണവും മാനുഷികമായ സമീപനവും ഒരുമിച്ചുനടത്താനുള്ള കഴിവാണ് ഇവിടെ നേതൃത്വത്തിന്റെ പരീക്ഷണം.

അഴിമതിയെയും താത്പര്യസംഘർഷങ്ങളെയും കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്കും സുതാര്യമായ മറുപടി ആവശ്യമാണ്. പൊതുപദവിയിലെ തീരുമാനങ്ങൾ ആരുടെ നന്മയ്ക്കുവേണ്ടിയാണ് എന്ന സംശയം ഉയരുമ്പോൾ ഭരണത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത നഷ്ടപ്പെടും. ആരോപണങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയപ്രചാരണത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന പ്രതികരണം മാത്രം മതിയാകില്ല. പ്രസക്തമായ രേഖകൾ പുറത്തുവിടുകയും സ്വതന്ത്ര പരിശോധനയെ അനുവദിക്കുകയും വ്യക്തമായ വിശദീകരണം നൽകുകയും വേണം. ആരോപണം തെളിയിക്കപ്പെടുന്നതും ആരോപണം ഉയരുന്നതും വ്യത്യസ്തമാണെന്നതുപോലെ, അന്വേഷണത്തെ അനുവദിക്കുന്നതും കുറ്റസമ്മതമായി കാണേണ്ടതില്ല.

റിപ്പബ്ലിക്കൻ പാർട്ടിക്കും ഈ ഫലം ആത്മപരിശോധനയ്ക്കുള്ള അവസരമാണ്. ഒരു നേതാവിന്റെ വ്യക്തിപ്രഭാവത്തിൽ അമിതമായി ആശ്രയിക്കുന്ന പാർട്ടിക്ക് സ്വന്തം നയപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെടാം. വിമർശനങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാനുള്ള ശേഷി കുറയുമ്പോൾ താഴെത്തട്ടിലെ അസംതൃപ്തി നേതൃത്വത്തിലെത്താതെ പോകും. നേതാവിനോടുള്ള വിശ്വസ്തത ജനങ്ങളോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തെ മറികടന്നാൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ അതിന് വില നൽകേണ്ടിവരും. വ്യക്തിയുടെ വിജയസാധ്യതയ്ക്കപ്പുറം വിശ്വസനീയമായ സംഘടനയും പൊതുപരിപാടിയും പാർട്ടിക്ക് ആവശ്യമാണെന്ന് ഫലം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു.

അതേസമയം ഡെമോക്രാറ്റുകൾക്കും ഈ വിജയത്തെ പരിധിയില്ലാത്ത അംഗീകാരമായി കാണാനാവില്ല. ഭരണകക്ഷിയോടുള്ള പ്രതിഷേധം പ്രതിപക്ഷത്തിനുള്ള സ്ഥിരമായ വിശ്വാസമായി സ്വയം മാറുകയില്ല. മാറ്റത്തിനുവേണ്ടി വോട്ട് ചെയ്തവർ ഉടൻതന്നെ പുതിയ ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ പ്രവർത്തനവും പരിശോധിക്കും. ചെലവുകുറയ്ക്കാനുള്ള പദ്ധതികൾ, ആരോഗ്യപരിരക്ഷ, തൊഴിൽസുരക്ഷ, ഭരണത്തിലെ സുതാര്യത എന്നിവയിൽ പ്രായോഗികമായ ഇടപെടലുകൾ അവർ പ്രതീക്ഷിക്കും. എതിരാളിയുടെ പരാജയത്തിൽനിന്ന് ലഭിച്ച രാഷ്ട്രീയ അവസരം സ്വന്തം പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ ജനവിശ്വാസമാക്കി മാറ്റേണ്ട ചുമതലയാണ് വിജയികൾക്കുള്ളത്.

കോൺഗ്രസിലെ അധികാരമാറ്റം ട്രംപ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പ്രവർത്തനത്തെ എങ്ങനെ ബാധിക്കുമെന്നതാണ് അടുത്ത ചോദ്യം. നിയമനിർമാണ അജണ്ട മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നതും ഭരണനടപടികൾക്ക് രാഷ്ട്രീയപിന്തുണ നേടുന്നതും കൂടുതൽ പ്രയാസകരമാകാം. പരിശോധനകളും അന്വേഷണങ്ങളും ശക്തമാകാനും സാധ്യതയുണ്ട്. എന്നാൽ പ്രസിഡന്റിന്റെ അധികാരങ്ങൾ മുഴുവൻ ഇല്ലാതാകുന്നില്ല. കോൺഗ്രസിലെ ഭൂരിപക്ഷം മാറിയതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ നയങ്ങളും ഉടൻ തിരുത്താനാകുമെന്ന് കരുതാനുമാവില്ല. പ്രസിഡന്റിന്റെ വീറ്റോ മറികടക്കാനുള്ള ആവശ്യമായ പിന്തുണയും ഒരു പ്രധാന പരിമിതിയാണ്.

പുതിയ ഭൂരിപക്ഷം പരിശോധനാധികാരം വിനിയോഗിക്കുന്ന രീതിയും നിർണായകമാണ്. രേഖകളും സാക്ഷ്യങ്ങളും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള അന്വേഷണം ഭരണത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ഉറപ്പാക്കും. എന്നാൽ ഓരോ നടപടിയും രാഷ്ട്രീയപ്രതികാരത്തിന്റെ വേദിയാകുകയാണെങ്കിൽ ജനങ്ങളുടെ യഥാർഥ പ്രശ്നങ്ങൾ പിന്നിലാകും. സർക്കാരിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതോടൊപ്പം ആവശ്യമായ പൊതുനയങ്ങളിൽ സഹകരിക്കാനും പ്രതിപക്ഷത്തിന് കഴിയണം. അധികാരനിയന്ത്രണവും ഭരണസ്തംഭനവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം തിരിച്ചറിയുന്ന രാഷ്ട്രീയപക്വതയാണ് ഈ ഘട്ടത്തിൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് ആവശ്യം.

തിരഞ്ഞെടുപ്പുഫലം യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഉടനടി ഉറപ്പുനൽകാനാവില്ല. സമാധാനത്തിനായുള്ള രാഷ്ട്രീയസമ്മർദം വർധിക്കാം; യുദ്ധത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളും ചെലവുകളും കൂടുതൽ പരിശോധനയ്ക്ക് വിധേയമാകാം. എന്നാൽ യുദ്ധം അവസാനിപ്പിക്കുന്ന ധാരണയ്ക്ക് ബന്ധപ്പെട്ട രാജ്യങ്ങളുടെ തീരുമാനങ്ങളും സുരക്ഷാസാഹചര്യങ്ങളും നയതന്ത്രശ്രമങ്ങളും ആവശ്യമാണ്. ജനവിധിയുടെ പേരിൽ സമാധാനം സ്വയം വരില്ല. ആ വിധിയെ ചർച്ചയ്ക്കും ഒത്തുതീർപ്പിനും വഴിയൊരുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളാക്കി മാറ്റുമ്പോഴാണ് അതിന്റെ പ്രയോജനം ലോകത്തിന് ലഭിക്കുക.

അമേരിക്കയുടെ സഖ്യരാജ്യങ്ങൾക്കും പുതിയ സാഹചര്യത്തിൽ പ്രതീക്ഷകളും ആശങ്കകളും ഉണ്ടാകും. മുൻകൂട്ടി മനസ്സിലാക്കാവുന്ന നയങ്ങളും പരസ്പരവിശ്വാസവും ദീർഘകാല സഹകരണത്തിന് ആവശ്യമാണ്. ഓരോ അന്താരാഷ്ട്ര വിഷയത്തെയും ഉടൻ നേട്ടമുണ്ടാക്കേണ്ട ഇടപാടായി മാത്രം സമീപിച്ചാൽ ബന്ധങ്ങൾ ദുർബലമാകും. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുമ്പോഴും സ്ഥിരമായ ആശയവിനിമയവും കരാറുകളോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും അനിവാര്യമാണ്. അമേരിക്കൻ ആഭ്യന്തരരാഷ്ട്രീയത്തിലെ സംഘർഷങ്ങൾ ലോകത്തിന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കും സാമ്പത്തികസ്ഥിരതയ്ക്കും അനാവശ്യമായ അനിശ്ചിതത്വം സൃഷ്ടിക്കാതിരിക്കണം.

ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ മാറ്റത്തെ കരുതലോടെയാണ് വിലയിരുത്തേണ്ടത്. വ്യാപാരം, സാങ്കേതികവിദ്യ, വിദ്യാഭ്യാസം, പ്രതിരോധം, ഊർജം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ഇന്ത്യയ്ക്കും അമേരിക്കയ്ക്കും പരസ്പരതാത്പര്യങ്ങളുണ്ട്. അതിനാൽ ഒരു പാർട്ടിയുടെ വിജയം മാത്രം അടിസ്ഥാനബന്ധത്തിന്റെ ദിശ പൂർണമായി മാറ്റുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല. അതേസമയം വിസ, കുടിയേറ്റം, വ്യാപാരതർക്കങ്ങൾ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ പുതിയ ചർച്ചകൾ ഉണ്ടാകാം. ഇന്ത്യൻ പ്രൊഫഷണലുകളുടെയും വിദ്യാർഥികളുടെയും താത്പര്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കാൻ പ്രഖ്യാപനങ്ങളെക്കാൾ വ്യക്തമായ നയതീരുമാനങ്ങളാണ് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്.

ഇന്ത്യയുടെ നയതന്ത്രത്തിന് പ്രധാനമായ പാഠം ബന്ധങ്ങളെ വ്യക്തിസൗഹൃദത്തിന്റെ പരിധിയിൽ ചുരുക്കരുതെന്നതാണ്. അമേരിക്കയിലെ ഭരണകൂടത്തോടൊപ്പം കോൺഗ്രസിലെ ഇരുപാർട്ടികളുമായും വ്യവസായമേഖലയുമായും വിദ്യാഭ്യാസസ്ഥാപനങ്ങളുമായും ബന്ധം ശക്തമാക്കണം. സ്വന്തം തന്ത്രപരമായ സ്വാതന്ത്ര്യം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് പരസ്പരപ്രയോജനമുള്ള സഹകരണം വികസിപ്പിക്കുകയാണ് ഉചിതം. ഏതു പാർട്ടി അധികാരത്തിൽ വന്നാലും ദേശീയതാത്പര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി അവതരിപ്പിക്കാനും അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ചർച്ചയിലൂടെ കൈകാര്യം ചെയ്യാനും കഴിയുന്ന ബന്ധമാണ് ദീർഘകാലത്തിൽ ഇന്ത്യയ്ക്ക് ഗുണകരമാവുക.

ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ലോകത്തെ മറ്റു ജനാധിപത്യങ്ങൾക്കും പ്രസക്തമായ സന്ദേശമാണ് നൽകുന്നത്. ശക്തമായ പ്രചാരണസംവിധാനങ്ങൾക്കും നേതൃപ്രതിച്ഛായകൾക്കും ജനങ്ങളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ അനന്തമായി മറച്ചുവയ്ക്കാനാവില്ല. വിലക്കയറ്റവും തൊഴിലിലെ അനിശ്ചിതത്വവും ഭരണത്തിലെ അകൽച്ചയും തുടർന്നാൽ അസംതൃപ്തി രാഷ്ട്രീയരൂപം നേടും. അതിനെ കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകുന്ന സർക്കാരുകൾക്ക് തെറ്റുകൾ തിരുത്താം. വിമർശനത്തെ അടിച്ചമർത്തിയോ ജനങ്ങളുടെ ആശങ്കകളെ നിസ്സാരവൽക്കരിച്ചോ മുന്നോട്ടുപോകുന്നവർക്ക് ജനവിധി കൂടുതൽ കടുത്ത പാഠമാകും.

ട്രംപിനേറ്റ പ്രഹരത്തിന്റെ ആഴം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് അധികാരം നഷ്ടപ്പെട്ട സീറ്റുകളുടെ കണക്കിൽ മാത്രം നോക്കിയല്ല. ഭരണത്തിന്റെ മുൻഗണനകൾ പുനഃക്രമീകരിക്കണമെന്ന ആവശ്യം അതിനുള്ളിലുണ്ട്. കുടുംബങ്ങളുടെ സാമ്പത്തികസുരക്ഷയ്ക്ക് മുൻഗണന നൽകുക, യുദ്ധത്തിന്റെ ചെലവുകൾക്ക് ഉത്തരമൊരുക്കുക, സ്ഥാപനങ്ങളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ മാനിക്കുക, പൊതുപദവിയെ പൊതുതാത്പര്യത്തിന് വിധേയമാക്കുക എന്നിവയാണ് ആ ആവശ്യത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം. വോട്ടർമാർ നൽകിയ തിരുത്തൽ നിർദേശം സ്വീകരിക്കാൻ ഭരണനേതൃത്വം തയ്യാറാകുമോ എന്നതാണ് ഇനി പരിശോധിക്കപ്പെടുക.

അമേരിക്കൻ ജനത കോൺഗ്രസിലെ അധികാരസന്തുലിതാവസ്ഥ മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. അതിലൂടെ പ്രസിഡന്റിനും ഭരണകക്ഷിക്കും നൽകിയ സന്ദേശം വ്യക്തമാണ്: വിജയത്തിന്റെ പേരിൽ ലഭിച്ച അധികാരം ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തേക്കാൾ വലുതല്ല. ഡെമോക്രാറ്റുകൾക്കുള്ള സന്ദേശവും അതുതന്നെയാണ്: ലഭിച്ച അവസരം ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ വിനിയോഗിക്കണം. ഈ ജനവിധി മെച്ചപ്പെട്ട ഭരണത്തിലേക്കും വിശ്വാസ്യതയുള്ള സാമ്പത്തികനയത്തിലേക്കും സമാധാനത്തിനായുള്ള ശ്രമങ്ങളിലേക്കും നയിക്കുമ്പോഴാണ് ബാലറ്റിലൂടെ ഉയർന്ന ജനശബ്ദത്തിന് യഥാർഥ മറുപടി ലഭിക്കുക.