ചെന്നൈ: തമിഴ്‌നാട്ടിൽ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ മിച്ച ഫണ്ടുകൾ കോളേജുകൾക്ക് ധനസഹായം നൽകാൻ വിനിയോഗിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഉയർന്നുവന്ന രാഷ്ട്രീയ വിവാദങ്ങൾ, ദക്ഷിണേന്ത്യയുടെ തനതായ സാമൂഹിക നീതി മാതൃകയുടെ ചരിത്രപരമായ പശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ച് വീണ്ടും ചർച്ചകൾക്ക് വഴിയൊരുക്കുന്നു. ക്ഷേത്രങ്ങൾ ആരാധനാലയങ്ങൾ എന്നതിലുപരി വിദ്യാഭ്യാസം, സംസ്കാരം എന്നിവയുടെ കേന്ദ്രങ്ങൾ കൂടിയായിരുന്ന ചരിത്രപരമായ വസ്തുത ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഏറെ പ്രസക്തമാണ്.

ചോള രാജ്ഞിയായിരുന്ന സെംബിയൻ മഹാദേവിയുടെ കാലം മുതൽക്കേ ക്ഷേത്രങ്ങൾ വിദ്യാഭ്യാസം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതിൽ വലിയ പങ്ക് വഹിച്ചിരുന്നു. ഈ ചരിത്രപരമായ പാരമ്പര്യം ഊട്ടിയുറപ്പിക്കും വിധമാണ് നിയമനിർമ്മാണങ്ങളും പിന്നീട് നടപ്പിലായത്. 1922-ൽ ജസ്റ്റിസ് പാർട്ടി കൊണ്ടുവന്ന ഹിന്ദു റിലീജിയസ് എൻഡോവ്‌മെൻ്റ്സ് ആക്ടും, തുടർന്ന് 1959-ലെ തമിഴ്‌നാട് ഹിന്ദു റിലീജിയസ് ആൻഡ് ചാരിറ്റബിൾ എൻഡോവ്‌മെൻ്റ്സ് ആക്ടും ക്ഷേത്രപരിപാലനത്തിന് ശേഷം മിച്ചമുള്ള ഫണ്ടുകൾ വിദ്യാഭ്യാസ, സാമൂഹികക്ഷേമ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി വിനിയോഗിക്കാൻ നിയമപരമായ അനുമതി നൽകുന്നുണ്ട്. ഈ നിയമത്തിലെ 36, 66 വകുപ്പുകളാണ് ഇതിന് നിയമസാധുത്വം നൽകുന്നത്.
സ്വാഭിമാന പ്രസ്ഥാനം പോലുള്ള സാമൂഹിക നീതിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾക്കൊടുവിലാണ് ക്ഷേത്രപ്രവേശന നിയമങ്ങളും പിന്നാക്ക വിഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ളവരെ പുരോഹിതരായി നിയമിക്കുന്നതിനുള്ള നിയമങ്ങളും തമിഴ്‌നാട്ടിൽ നിലവിൽ വന്നത്. ഈ ചരിത്രപരമായ മുന്നേറ്റങ്ങളെയും സാമൂഹിക നീതിയുടെ നേട്ടങ്ങളെയും ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഒന്നായിരിക്കും ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ മേലുള്ള സർക്കാർ നിയന്ത്രണം പിൻവലിക്കണമെന്ന ആവശ്യം.

അതിനാൽ, ക്ഷേത്രധനം വിദ്യാഭ്യാസ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് മതവിരുദ്ധമല്ലെന്നാണ് സാമൂഹിക നിരീക്ഷകർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ചരിത്രപരമായ സാമൂഹിക പ്രവർത്തന സ്വഭാവത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു തുടർച്ച മാത്രമാണിത്.