​ന്യൂഡൽഹി: ഇന്ത്യൻ സ്കൂളുകളിൽ അദ്ധ്യാപകരുടെ കൂട്ട പലായനം ഒരു നിശബ്ദ വിപ്ലവമായി വളരുകയാണ്. അനുഭവസമ്പന്നരായ അദ്ധ്യാപകർ നിരാശരായി ജോലി വിട്ട് പോവുകയും, യുവതലമുറ ഈ തൊഴിലിനോട് താൽപ്പര്യം കാണിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അതിഗുരുതരമായ സാഹചര്യം നിലനിൽക്കുന്നു. റിപ്പോർട്ടുകളുടെയും ഭരണപരമായ ചുമതലകളുടെയും ഭാരം കാരണം അദ്ധ്യാപകർക്ക് അദ്ധ്യാപനം സാധ്യമാകുന്നില്ല എന്നതാണ് ഇതിലെ പ്രധാന കാരണം.

​ഇന്ത്യൻ വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയുടെ ഭാവിക്ക് ഭീഷണിയായേക്കാവുന്ന ഈ പ്രതിസന്ധിക്ക് പിന്നിലെ ആറ് പ്രധാന കാരണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നു:

​1. പാഠം പഠിപ്പിക്കാൻ സമയമില്ല: ബ്യൂറോക്രാറ്റിക് കുരുക്കുകൾ
​അദ്ധ്യാപകർക്ക് ക്ലാസ് മുറിയിൽ ചെലവഴിക്കാൻ ലഭിക്കുന്ന സമയത്തേക്കാൾ അധികം സമയം റിപ്പോർട്ടുകൾ, ഫോമുകൾ, ഡാറ്റാ അപ്‌ലോഡ് എന്നിവയ്ക്കായി ചെലവഴിക്കേണ്ടി വരുന്നു. "ഫോട്ടോ അയയ്ക്കുക", "തെളിവ് സമർപ്പിക്കുക", "റിപ്പോർട്ട് അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യുക" എന്നിവ ദിവസേനയുള്ള ശീലമായി മാറി. ഇത് അദ്ധ്യാപനത്തിന്റെ ഗുണമേന്മയെ നേരിട്ട് ബാധിക്കുന്നു.

​2. അമിത സാങ്കേതികവിദ്യ ആശ്രയം: മാനുഷിക ബന്ധം അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു
​ഡിജിറ്റൽ ടൂളുകൾ, ആപ്പുകൾ, സ്മാർട്ട് ബോർഡുകൾ എന്നിവ നിർബന്ധമായും ഉപയോഗിക്കണമെന്ന ഉത്തരവുകൾ വിഷയത്തിന്റെയോ കുട്ടികളുടെ പ്രായത്തിന്റെയോ സാഹചര്യങ്ങളുടെയോ പരിഗണനയില്ലാതെ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നു. ഇത് അദ്ധ്യാപകനും വിദ്യാർത്ഥിയും തമ്മിലുള്ള സ്വാഭാവികമായ മനുഷ്യബന്ധം മായ്ച്ചുകളയുകയും, വിദ്യാഭ്യാസത്തെ യന്ത്രകേന്ദ്രീകൃതമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

​3. 'ഇവന്റ് മാനേജർമാരായി' അദ്ധ്യാപകർ മാറുന്നു
​പ്രതിദിനം എന്തെങ്കിലും 'ദിനാചരണം' വേണം എന്ന നിർബന്ധം സ്കൂളുകൾക്ക് മേൽ സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തുന്നു. യോഗ ദിനം, പരിസ്ഥിതി ദിനം തുടങ്ങിയ പരിപാടികളുടെ എണ്ണം, ഭംഗി എന്നിവയാണ് വിജയത്തിന്റെ മാനദണ്ഡമായി കണക്കാക്കുന്നത്. പാഠന ഗുണമേന്മ പിന്നോട്ട് പോവുകയും പരിപാടികളുടെ പ്രകടനപരത മുന്നോട്ട് വരികയും ചെയ്യുന്നു.

​4. ഗ്രാമീണ അധ്യാപകരുടെ ദുരവസ്ഥ വർദ്ധിക്കുന്നു
​കുറഞ്ഞ എണ്ണം അദ്ധ്യാപകർക്ക് നൂറുകണക്കിന് കുട്ടികളെ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടി വരുന്ന ഗ്രാമീണ മേഖലകളിൽ സ്ഥിതി കൂടുതൽ ദയനീയമാണ്. പാഠഭാഗങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നതിനോടൊപ്പം മിഡ്‌ഡേ മീൽ, സ്കോളർഷിപ്പ് വിതരണം, യൂണിഫോം വിതരണം, വിവിധ സർക്കാർ റിപ്പോർട്ടുകൾ എന്നിവ കൈകാര്യം ചെയ്യേണ്ടിവരുമ്പോൾ യഥാർത്ഥ വിദ്യാഭ്യാസം വഴിമാറിപ്പോകുന്നു.

​5. മാനസിക സമ്മർദ്ദവും ആത്മാഭിമാന നഷ്ടവും
​തുടർച്ചയായ മേൽനോട്ടവും, ഓരോ കാര്യത്തിനും തെളിവ് ആവശ്യപ്പെടുന്നതും അദ്ധ്യാപകരുടെ ആത്മവിശ്വാസം തകർക്കുന്നു. വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു തൊഴിൽ അന്തരീക്ഷം രൂപപ്പെടുന്നു. വിദ്യാർത്ഥികളുടെ പെരുമാറ്റ പ്രശ്നങ്ങളും, രക്ഷിതാക്കളുടെ അമിതമായ പ്രതീക്ഷകളും സൃഷ്ടിക്കുന്ന സമ്മർദ്ദം അദ്ധ്യാപകരെ മാനസികമായി തളർത്തുന്നു.

​6. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം വഴിമാറുന്നു
​സിലബസ് പൂർത്തിയാക്കണം എന്ന ഒറ്റ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം ചുരുങ്ങി. 'മനുഷ്യരായി വളരാൻ പഠിക്കുന്ന സ്ഥലം' എന്ന സ്കൂളിന്റെ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെട്ടു. വിദ്യാഭ്യാസം ഇന്ന് 'പ്രദർശന പദ്ധതിയായി' മാറിയിരിക്കുന്നു. അദ്ധ്യാപക-വിദ്യാർത്ഥി ബന്ധം തകർന്നു. വിദ്യാർത്ഥികൾ അദ്ധ്യാപകരെ കേവലം 'സർവീസ് പ്രൊവൈഡർ' ആയി കാണുന്ന തലത്തിലേക്ക് ബഹുമാനം മാഞ്ഞുപോയി.

​വിദഗ്ദ്ധ അഭിപ്രായം:

​വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കേന്ദ്രം കുട്ടികളും അദ്ധ്യാപകരുമാണ്, ഡാറ്റയും റിപ്പോർട്ടുകളുമല്ല. അദ്ധ്യാപകന് സ്വാതന്ത്ര്യവും, മാനവിക ബഹുമാനവും, വിശ്വാസവും നൽകാതെ മുന്നോട്ട് പോയാൽ, നാളത്തെ വിദ്യാഭ്യാസം ആത്മാവില്ലാത്തതായിത്തീരും. അദ്ധ്യാപകരെ പിന്തുണയ്ക്കാതെയും വിശ്വസിക്കാതെയും മുന്നോട്ട് പോയാൽ സ്കൂളുകൾ നിലനിന്നേക്കാം, പക്ഷേ രാജ്യത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം നഷ്ടപ്പെടും. അടിയന്തരമായ നയപരമായ മാറ്റങ്ങൾ ഈ രംഗത്ത് അനിവാര്യമാണ്.