സുരേഷ് വണ്ടന്നൂർ

​ന്യൂഡൽഹി: ഗവർണറുടെയും രാഷ്ട്രപതിയുടെയും ബില്ലുകൾക്കുള്ള അംഗീകാര അധികാരം സംബന്ധിച്ച് സുപ്രീം കോടതി സുപ്രധാനമായ ഭരണഘടനാപരമായ വ്യക്തത നൽകി. ഭരണഘടനയുടെ 200, 201 അനുച്ഛേദങ്ങൾ പ്രകാരം ഇരുവർക്കും നിയമപരമായി സമയപരിധി നിശ്ചയിക്കാൻ കോടതിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് സുപ്രീം കോടതി വ്യക്തമാക്കി.
​രാഷ്ട്രപതിയുടെ അംഗീകാരം (Article 201) കോടതിയുടെ പരിധിയിൽ വരുന്ന വിഷയമല്ല. രാഷ്ട്രപതിയുടെ തീരുമാനമെടുക്കൽ പ്രക്രിയയിൽ ഇടപെടാനോ സമയപരിധി നിർബന്ധമാക്കാനോ കോടതിക്ക് സാധിക്കില്ലെന്ന് വിധി ആവർത്തിച്ച് ഉറപ്പിച്ചു.
​പ്രധാന കണ്ടെത്തലുകൾ:
​Article 143 ബാധ്യതയില്ല: ഒരു ബിൽ ഗവർണർ രാഷ്ട്രപതിയുടെ പരിഗണനയ്ക്ക് അയക്കുമ്പോഴെല്ലാം Article 143 പ്രകാരം സുപ്രീം കോടതിയുടെ അഭിപ്രായം തേടാൻ രാഷ്ട്രപതി ബാധ്യസ്ഥനല്ല. രാഷ്ട്രപതിയുടെ ആത്മനിഷ്ഠമായ തൃപ്തി (subjective satisfaction) മതിയാകും.
​നിയമം വരുന്നതിന് മുൻപ് ഇടപെടാനാവില്ല: നിയമനിർമ്മാണം യാഥാർത്ഥ്യമാകുന്നതിന് മുൻപ് ബില്ലിന്റെ ഉള്ളടക്കത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ കോടതികളെ അനുവദിക്കില്ല. ബിൽ നിയമമാകുന്നതിന് മുൻപ് ഗവർണറുടെയോ രാഷ്ട്രപതിയുടെയോ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.
​'കൽപ്പിച്ചുള്ള അംഗീകാരം' (Deemed Assent) സാധ്യമല്ല: Article 142 പ്രകാരമുള്ള അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് ഗവർണറുടെയോ രാഷ്ട്രപതിയുടെയോ ഭരണഘടനാപരമായ പ്രവർത്തനങ്ങളെ കോടതിക്ക് മറികടക്കാനോ പകരം വെക്കാനോ കഴിയില്ല. ജുഡീഷ്യൽ ഇടപെടലിലൂടെ 'കൽപ്പിച്ചുള്ള അംഗീകാരം' എന്ന ആശയം കോടതി പൂർണ്ണമായും തള്ളി.
​ഗവർണറുടെ അംഗീകാരം നിർബന്ധം: Article 200 പ്രകാരം ഗവർണറുടെ അംഗീകാരം നിർബന്ധമാണ്. ഗവർണറുടെ അംഗീകാരമില്ലാതെ ഒരു സംസ്ഥാന നിയമത്തിനും പ്രാബല്യത്തിൽ വരാൻ കഴിയില്ലെന്നും, ഈ നിയമനിർമ്മാണപരമായ പങ്ക് മറ്റൊരു ഭരണഘടനാപരമായ അധികാരിക്ക് പകരമാവില്ലെന്നും കോടതി ആവർത്തിച്ച് വ്യക്തമാക്കി.
​ഭരണഘടനാ ബെഞ്ച്: Article 145(3) പ്രകാരം ഒരു വിഷയം അഞ്ചോ അതിലധികമോ ജഡ്ജിമാരടങ്ങിയ ഭരണഘടനാ ബെഞ്ചിന് വിടുന്നതിന് മുൻപ്, ആ കേസ് ഭരണഘടനാപരമായ വ്യാഖ്യാനത്തിന്റെ ഗൗരവമായ ചോദ്യം ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ടോ എന്ന് നിലവിലെ ബെഞ്ച് ആദ്യം നിർണ്ണയിക്കണം.
​ഈ വിധി ഭരണഘടനാപരമായ അധികാരങ്ങളുടെ വേർതിരിവിന് സുപ്രധാനമായ വ്യക്തത നൽകുകയും, നിയമനിർമ്മാണപരമായ അംഗീകാരത്തിൽ എക്സിക്യൂട്ടീവിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.
​