ഇന്ത്യയിലെ, പ്രത്യേകിച്ചും കേരളത്തിലെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ മേഖല ഒരു വലിയ മാറ്റത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയാണ്. സ്വകാര്യ സർവ്വകലാശാലകൾ ഉയർന്നു വരുന്നതും പൊതു സർവ്വകലാശാലകൾക്ക് പ്രാധാന്യം കുറഞ്ഞു വരുന്നതും ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ലഭ്യത, തുല്യത, ലക്ഷ്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പല ചോദ്യങ്ങളും ഉയർത്തുന്നു. ഈ ലേഖനം ഈ നയപരമായ മാറ്റങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയപരമായ കാരണങ്ങൾ, സാമൂഹിക-സാമ്പത്തികപരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ, വെല്ലുവിളികൾ എന്നിവയെ വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കുന്നു. പൊതുനന്മ, അക്കാദമിക് സ്വാതന്ത്ര്യം, സാമൂഹിക നീതി എന്നീ അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടാൻ വിദ്യാഭ്യാസ നയത്തിൽ ഒരു പുനഃപരിശോധന നടത്തേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണെന്ന് ഇത് ആവശ്യപ്പെടുന്നു.
ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം ചരിത്രപരമായി ഒരു പൊതു നന്മയായിട്ടാണ് കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. ഇത് സാമൂഹിക മുന്നേറ്റം, നവീകരണം,ജനാധിപത്യ പങ്കാളിത്തം എന്നിവയുടെ പ്രധാന ശക്തിയായിരുന്നു. എന്നാൽ, സമീപകാല നയപരമായ മാറ്റങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് 2020 ലെ ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസ നയം, ഒരു വലിയ മാറ്റത്തിന്റെ സൂചന നൽകുന്നു. കേരളത്തിലെ സമീപകാല നിയമനിർമ്മാണങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ, സംസ്ഥാന സർക്കാരുകൾ സ്വകാര്യ സർവ്വകലാശാലകളെ കൂടുതൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ കച്ചവടവൽക്കരണത്തെക്കുറിച്ചും പൊതു സ്ഥാപനങ്ങളുടെ തകർച്ചയെക്കുറിച്ചുമുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് തിരികൊളുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
തുല്യമായ വിദ്യാഭ്യാസം എന്ന ലക്ഷ്യത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള സൂചനകൾ നൽകുന്ന ഈ മാറ്റങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ, സാമ്പത്തിക, സാമൂഹിക ചട്ടക്കൂടുകളിൽ വിശകലനം ചെയ്യാനാണ് ഈ ലേഖനം ശ്രമിക്കുന്നത്.
ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ പരിഷ്കരണത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥ
ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ സ്വകാര്യവൽക്കരണം ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരു കാര്യമല്ല. ഇത് വിവിധ മേഖലകളിലെ നയരൂപീകരണത്തെ സ്വാധീനിക്കുന്ന ആഴത്തിലുള്ള നവലിബറൽ പ്രവണതകളെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത്. "ഗുണനിലവാരം വർദ്ധിപ്പിക്കുക", "സ്വയംഭരണം", "ആഗോളതലത്തിൽ മത്സരക്ഷമത" തുടങ്ങിയ ന്യായീകരണങ്ങളോടെ വിദ്യാഭ്യാസം നേരിട്ട് നൽകുന്നതിൽ നിന്ന് സർക്കാർ പിന്മാറുന്നത് പതിവാണ്. എന്നാൽ, സാമ്പത്തിക ഭാരം കുറയ്ക്കുക, കമ്പോള ശക്തികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക, വിദേശ നിക്ഷേപം ആകർഷിക്കുക തുടങ്ങിയ രാഷ്ട്രീയ ലക്ഷ്യങ്ങളും ഇതിന് പിന്നിലുണ്ട്.
കേരളത്തിൽ, കേരള സ്വകാര്യ സർവ്വകലാശാല ബിൽ ഈ പാതയുടെ ഉത്തമ ഉദാഹരണമാണ്. പുരോഗമനപരമായ ഒരു പരിഷ്കരണമായി ഇതിനെ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, വിദ്യാർത്ഥി യൂണിയനുകൾ, അക്കാദമിക് വിദഗ്ധർ, സിവിൽ സമൂഹത്തിലെ ചില വിഭാഗങ്ങൾ എന്നിവരിൽ നിന്ന് ഇതിന് ശക്തമായ എതിർപ്പ് നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടുണ്ട്. എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന പൊതു വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പാരമ്പര്യത്തെ തകർക്കാനുള്ള ശ്രമമായാണ് പലരും ഇതിനെ കാണുന്നത്.
പൊതു സർവ്വകലാശാലകളിലെ പ്രതിസന്ധി
ഒരുകാലത്ത് വിമർശനാത്മക ചിന്തയുടെയും സാമൂഹിക മുന്നേറ്റത്തിന്റെയും കേന്ദ്രങ്ങളായിരുന്ന പൊതു സർവ്വകലാശാലകൾ ഇന്ന് അഭൂതപൂർവമായ പ്രതിസന്ധി നേരിടുകയാണ്. സ്ഥിരമായുള്ള കുറഞ്ഞ ധനസഹായം, ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ മന്ദഗതിയിലുള്ള പ്രവർത്തനം, ഗവേഷണത്തിന്റെ ഗുണനിലവാരത്തിലെ കുറവ്, രാഷ്ട്രീയപരമായ ഇടപെടലുകൾ എന്നിവയെല്ലാം അവയുടെ വിശ്വാസ്യതയെ തകർത്തിരിക്കുന്നു. 2025 ലെ അന്താരാഷ്ട്ര ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ റാങ്കിംഗിൽ കേരളത്തിലെ പ്രധാന പൊതു സർവ്വകലാശാലകളുടെ നിലവാരം കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞതായി കാണിക്കുന്നു.
സംസ്ഥാനത്തിന്റെ കുറഞ്ഞ സാമ്പത്തിക പിന്തുണയും സ്വയം ധനസമാഹരണത്തിനുള്ള വർദ്ധിച്ച ഊന്നലും ഈ തകർച്ചയെ കൂടുതൽ രൂക്ഷമാക്കുന്നു. തൽഫലമായി, പൊതു സ്ഥാപനങ്ങൾ വിഭവ ദൗർലഭ്യം, ഗുണനിലവാരത്തകർച്ച, പൊതുജനങ്ങളുടെ നിസ്സംഗത എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഒരു ദുഷിച്ച ചക്രത്തിൽ അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
സ്വകാര്യ സർവ്വകലാശാലകളുടെ വളർച്ച: പ്രതീക്ഷയും അപകടവും
സ്വകാര്യ സർവ്വകലാശാലകൾ പലപ്പോഴും മികച്ച അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾ, വ്യവസായ ബന്ധങ്ങൾ, ആഗോളതലത്തിലുള്ള അവസരങ്ങൾ എന്നിവ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു. ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസ യോഗ്യതകൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ മധ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ താൽപ്പര്യങ്ങൾ അവർ നിറവേറ്റുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ഉയർന്ന പ്രവേശന ഫീസ് കാരണം പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട സമൂഹങ്ങൾക്ക് ഇത് അപ്രാപ്യമാകുകയും, നിലവിലുള്ള സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങളെ കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
കൂടാതെ, സ്വകാര്യ സർവ്വകലാശാലകളുടെ സ്വയംഭരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കകളും നിലനിൽക്കുന്നു. കമ്പോള താൽപ്പര്യങ്ങൾ പലപ്പോഴും അക്കാദമിക് സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ മറികടക്കുന്നുവെന്നും, അധ്യാപക നിയമനം, ഗവേഷണ മുൻഗണനകൾ, സ്ഥാപനപരമായ ഭരണം എന്നിവ അക്കാദമിക് മെറിറ്റിനേക്കാൾ ലാഭ ലക്ഷ്യങ്ങളാൽ നയിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നും പഠനങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ: വർധിക്കുന്ന വിഭജനം
സ്വകാര്യവൽക്കരണ തരംഗം ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ ഒരു ഇരട്ട സംവിധാനം സൃഷ്ടിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ട്: സമ്പന്നർക്ക് മികച്ച സ്വകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങളും മറ്റുള്ളവർക്ക് കുറഞ്ഞ സൗകര്യങ്ങളുള്ള പൊതു സർവ്വകലാശാലകളും. ഇത്തരത്തിലുള്ള വേർതിരിവ് തുല്യ അവസരമെന്ന ഭരണഘടനാപരമായ വാഗ്ദാനത്തെ ഇല്ലാതാക്കുകയും നിലവിലുള്ള സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക വിടവുകളെ വർദ്ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും.
വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ കച്ചവടവൽക്കരണം വിദ്യാർത്ഥികളെ ഉപഭോക്താക്കളായും അറിവിനെ വിപണനം ചെയ്യാവുന്ന ഉൽപ്പന്നമായും മാറ്റുന്നു. ഇത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അന്തസ്സായ പരിവർത്തന അനുഭവത്തെ ഒരു കച്ചവട ഇടപാടായി അടിസ്ഥാനപരമായി മാറ്റുന്നു.
മുന്നോട്ടുള്ള വഴി പുനർവിചിന്തനം ചെയ്യുമ്പോൾ
ഈ പ്രവണതയെ തടയുന്നതിനും പൊതു സർവ്വകലാശാലകളുടെ പ്രസക്തി പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നതിനും ഒരു ബഹുമുഖ തന്ത്രം അനിവാര്യമാണ്:
 * വർദ്ധിപ്പിച്ച പൊതു നിക്ഷേപം: പൊതു സ്ഥാപനങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും അക്കാദമിക് നിലവാരവും മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിന് കാര്യമായതും സ്ഥിരവുമായ സാമ്പത്തിക സഹായം പുനഃസ്ഥാപിക്കണം.
 * സ്വകാര്യ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കുള്ള നിയന്ത്രണ ചട്ടക്കൂട്: സ്വകാര്യ സർവ്വകലാശാലകളിൽ ഉത്തരവാദിത്തം, സുതാര്യത, സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധത എന്നിവ ഉറപ്പാക്കാൻ കർശനമായ നിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.
 * സാമൂഹിക തുല്യതയ്ക്കുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തുക: സ്ഥാപനത്തിന്റെ സ്വഭാവം പരിഗണിക്കാതെ, എല്ലാ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങൾക്കും തുല്യമായ പ്രവേശനം ഉറപ്പാക്കാൻ സംവരണ നയങ്ങൾ ശക്തിപ്പെടുത്തണം.
 * അക്കാദമിക് സ്വാതന്ത്ര്യം സംരക്ഷിക്കുക: വാണിജ്യപരവും രാഷ്ട്രീയപരവുമായ സമ്മർദ്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് സർവ്വകലാശാലകളെ - പൊതുവായാലും സ്വകാര്യമായാലും - സംരക്ഷിക്കണം.
ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കാഴ്ചപ്പാട് നീതി, തുല്യത, സാഹോദര്യം എന്നീ ഭരണഘടനാപരമായ മൂല്യങ്ങളിൽ അധിഷ്ഠിതമായിരിക്കണം. ആധുനികവൽക്കരണം എന്ന പേരിൽപ്പോലും ഈ ആദർശങ്ങളെ താഴ്ത്തിക്കെട്ടുന്ന ഏതൊരു നയവും വിമർശനാത്മകമായി ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടണം.
ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിലെ സ്വകാര്യ ആധിപത്യത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം ഒരു വലിയ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പരിവർത്തനത്തിന്റെ സൂചനയാണ് - വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു പൊതു ആവശ്യകതയേക്കാൾ ഒരു സ്വകാര്യ വസ്തുവായി പുനർനിർവചിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു മാറ്റം. ഇത് നിയന്ത്രിക്കാതെ വിട്ടാൽ, വ്യക്തിഗത മുന്നേറ്റത്തിന് മാത്രമല്ല, ഇന്ത്യയുടെ ജനാധിപത്യപരവും സമത്വപരവുമായ അഭിലാഷങ്ങളുടെ അടിത്തറയ്ക്ക് തന്നെ ഇത് ആഴത്തിലുള്ള പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും.
പൊതു സർവ്വകലാശാലകളെ ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നത് വെറും പാരമ്പര്യം സംരക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെ മാത്രമല്ല; എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതും പ്രബുദ്ധവുമായ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവിയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെയാണ്. പ്രത്യേകാവകാശത്തിന്റെ വിടവ് പരിഹരിക്കാൻ പറ്റാത്തവിധം വലുതാകുന്നതിനുമുമ്പ് പ്രവർത്തിക്കേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.

സുരേഷ് വണ്ടന്നൂർ 

(നിയമ വിദഗ്ധനും പൊതുനയ നിരീക്ഷകനും)