​മനുഷ്യചരിത്രത്തിന്റെ ഗതിവിഗതികളെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുള്ള രണ്ട് ഘടകങ്ങളാണ് വിശ്വാസവും രാഷ്ട്രീയവും. മനുഷ്യനെ ഒരു സാമൂഹിക ജീവിയായി നിലനിർത്തുന്നതിലും അവന് കൃത്യമായൊരു ദിശാബോധം നൽകുന്നതിലും ഇവ രണ്ടും വലിയ പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, കാലാകാലങ്ങളായി ഇവ രണ്ടും അധികാരത്തിനായുള്ള മത്സരവേദികളായി മാറുമ്പോൾ തകർന്നടിയുന്നത് മനുഷ്യന്റെ നൈതികതയും (Ethics) മൂല്യബോധവുമാണ്. ഭാരതീയ രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തിൽ സമീപകാലത്തുണ്ടായ സംഭവവികാസങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് അയോധ്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഉയർന്നുവന്ന പുതിയ വിവാദങ്ങൾ, ഈ വിഷയത്തെ വീണ്ടും സജീവ ചർച്ചയാക്കുകയാണ്.
​അയോധ്യയിലെ ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഉയർന്നുവന്ന മോഷണപരാതികളും അതിൽ ആരോപണവിധേയരായവരുടെ രാഷ്ട്രീയ പശ്ചാത്തലവും ഇന്ന് വലിയ രീതിയിൽ വിശകലനം ചെയ്യപ്പെടുന്നുണ്ട്. മുൻപ് കേരളത്തിൽ ശബരിമല തീർത്ഥാടന കേന്ദ്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുണ്ടായ സ്വർണ്ണ വിവാദങ്ങളുടെയും മറ്റ് ആക്ഷേപങ്ങളുടെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ വേണം ഇതിനെ വായിക്കാൻ. അന്ന് കേരളത്തിൽ ഉയർന്നുകേട്ട കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളുടെയും രാഷ്ട്രീയ ലേബലൊട്ടിക്കലുകളുടെയും മുനയൊടിക്കുന്നതാണ് അയോധ്യയിലെ പുതിയ സംഭവങ്ങൾ. തെറ്റ് ചെയ്യുന്നവന്റെയോ മോഷണം നടത്തുന്നവന്റെയോ മാനദണ്ഡം അവന്റെ രാഷ്ട്രീയ ലേബലോ അവൻ ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്ന വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളോ അല്ലെന്നും, മറിച്ച് അത് വ്യക്തിയുടെ ധാർമ്മികതയുടെ പ്രശ്നമാണെന്നും ഈ സംഭവങ്ങൾ അടിവരയിടുന്നു.

​അയോധ്യയിലെ പുതിയ സംഭവവികാസങ്ങളും നൈതിക പ്രതിസന്ധിയും

​അയോധ്യയിലെ പുതിയ രാമക്ഷേത്ര നിർമ്മാണവും അതിനെത്തുടർന്നുണ്ടായ രാഷ്ട്രീയ മുന്നേറ്റങ്ങളും ഇന്ത്യയുടെ ആധുനിക ചരിത്രത്തിലെ സുപ്രധാന അധ്യായങ്ങളാണ്. എന്നാൽ ഭക്തിയുടെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഈ കേന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് അടുത്തിടെ പുറത്തുവന്ന മോഷണവാർത്തകളും സാമ്പത്തിക ക്രമക്കേടുകളെക്കുറിച്ചുള്ള പരാതികളും പൊതുസമൂഹത്തെ ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. ക്ഷേത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വസ്തുവകകളുടെ കൈകാര്യം ചെയ്യലിൽ അഴിമതിയും മോഷണവും നടന്നുവെന്ന ആക്ഷേപങ്ങൾ ഉയർന്നപ്പോൾ, അതിൽ ആരോപണവിധേയരായവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും ക്ഷേത്രസംരക്ഷണത്തിന്റെ മുൻപന്തിയിൽ നിന്നവരും പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെ വക്താക്കളുമായിരുന്നു എന്നത് വിരോധാഭാസമാണ്.
​ഏറ്റവും പവിത്രമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന ഇടങ്ങളിൽ പോലും സ്വാർത്ഥതയും കുറ്റവാസനയും എപ്രകാരം കടന്നുകൂടുന്നു എന്നതിന്റെ ഉദാഹരണമാണിത്. ഭക്തിയെയും വിശ്വാസത്തെയും ഒരു രാഷ്ട്രീയ കവചമായി ഉപയോഗിച്ച് കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ മറച്ചുവെക്കാൻ സാധിക്കില്ലെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അയോധ്യയിലെ സംഭവങ്ങൾ തെളിയിക്കുന്നു. ദൈവത്തിന്റെ പേരിൽ വോട്ട് ചോദിക്കുന്നവർക്കോ, ദൈവത്തിന്റെ സംരക്ഷകരായി സ്വയം പ്രഖ്യാപിച്ചവർക്കോ കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാകില്ല എന്ന ലളിതമായ പാഠം ഇത് നൽകുന്നുണ്ട്.

​ശബരിമല വിവാദവും അന്ധമായ രാഷ്ട്രീയ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും

​ഇവിടെയാണ് കുറച്ചുവർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് കേരളം സാക്ഷ്യം വഹിച്ച ശബരിമല വിവാദങ്ങളെ നാം ഓർക്കേണ്ടത്. ശബരിമലയിലെ സ്വർണ്ണ കൊള്ളയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടും ക്ഷേത്രത്തിലെ സ്വർണ്ണ ഉരുപ്പടികളുടെ സ്വർണ്ണം പൂശലുമായി ബന്ധപ്പെട്ടും ചില വിവാദങ്ങൾ ഉയർന്നപ്പോൾ, ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗം അതിനെ രാഷ്ട്രീയവൽക്കരിക്കാൻ വലിയ രീതിയിൽ ശ്രമിച്ചു. അവിശ്വാസികളായ ഭരണാധികാരികളാണ്  ക്ഷേത്രത്തിന്റെ സമ്പത്ത് കൊള്ളയടിക്കുന്നതെന്ന തരത്തിലുള്ള തീവ്രമായ പ്രചാരണങ്ങളാണ് ചില കോണുകളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നുവന്നത്.
​വിശ്വാസമില്ലാത്തവർക്ക് ധാർമ്മികതയുണ്ടാകില്ലെന്നും, അതിനാൽ അവർ ക്ഷേത്രങ്ങളെ നശിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുവെന്നുമുള്ള ഒരു പൊതുബോധം നിർമ്മിച്ചെടുക്കാനാണ് അന്ന് ബോധപൂർവ്വമായ ശ്രമങ്ങൾ നടന്നത്.

​കേരളത്തിന്റെ മതേതര മനസ്സിനെ ഭിന്നിപ്പിക്കാനും, വിശ്വാസികളെയും അവിശ്വാസികളെയും പരസ്പരം ശത്രുക്കളായി ചിത്രീകരിക്കാനും ഈ വിവാദത്തെ ചിലർ ആയുധമാക്കി. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രത്യയശാസ്ത്രം പിന്തുടരുന്നവർ സ്വാഭാവികമായും മോഷണത്തിനും അഴിമതിക്കും കൂട്ടുനിൽക്കുന്നവരാണെന്ന തരത്തിലുള്ള ലേബലൊട്ടിക്കലുകൾ സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും പൊതുവേദികളിലും സജീവമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഈ വാദങ്ങളുടെയെല്ലാം അടിസ്ഥാനം അന്ധമായ രാഷ്ട്രീയ വിദ്വേഷം മാത്രമായിരുന്നു എന്ന് കാലം തെളിയിച്ചു.
​അയോധ്യ നൽകുന്ന മറുപടി: കുറ്റകൃത്യത്തിന് ലേബലുകളില്ല

​കേരളത്തിൽ ശബരിമലയുടെ പേരിൽ അവിശ്വാസികളെയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാരെയും വേട്ടയാടിയവർക്ക് കാലം നൽകിയ ശക്തമായ മറുപടിയാണ് അയോധ്യയിലെ ഇപ്പോഴത്തെ സംഭവവികാസങ്ങൾ. ശബരിമലയിൽ അവിശ്വാസികളെ പ്രതിക്കൂട്ടിൽ നിർത്തിയവർക്ക്, അയോധ്യയിൽ ഭക്തരെന്നും വിശ്വാസ സംരക്ഷകരെന്നും അവകാശപ്പെടുന്നവർ തന്നെ ആരോപണവിധേയരാകുമ്പോൾ എന്ത് മറുപടിയാണ് നൽകാനുള്ളത്?
​ഇവിടെയാണ് നാം തിരിച്ചറിയേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സത്യം: മോഷണം നടത്തുന്നവനോ തെറ്റ് ചെയ്യുന്നവനോ പ്രത്യേക മതമോ രാഷ്ട്രീയമോ ഇല്ല.
​ഒരു മനുഷ്യൻ ഏത് പാർട്ടിയിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു എന്നതോ, അവൻ എത്ര വലിയ ഭക്തനാണ് എന്നതോ അവന്റെ നൈതികതയുടെ അളവുകോലല്ല. കുറ്റകൃത്യം എന്നത് ഒരു വ്യക്തിഗതമായ സ്വഭാവ വൈകല്യമാണ്. അതിനെ ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെയോ മതത്തിന്റെയോ അക്കൗണ്ടിൽ എഴുതിച്ചേർക്കുന്നത് അജ്ഞതയാണ്, അല്ലെങ്കിൽ ബോധപൂർവ്വമായ രാഷ്ട്രീയ അജണ്ടയാണ്. അയോധ്യയിലെ സംഭവങ്ങൾ അന്ധമായ ഇത്തരം വാദങ്ങളുടെ മുനയൊടിക്കുന്നു.

​വിശ്വാസവും ധാർമ്മികതയും: വേർതിരിച്ചു കാണേണ്ടവ

​പലപ്പോഴും ഭക്തിയും ധാർമ്മികതയും ഒന്നാണെന്ന തെറ്റായ ധാരണ സമൂഹത്തിലുണ്ട്. ദിവസവും ക്ഷേത്രത്തിലോ പള്ളിയിലോ പോകുന്ന ഒരാൾ പൂർണ്ണമായും സത്യസന്ധനായിരിക്കുമെന്നും, ദൈവവിശ്വാസമില്ലാത്ത ഒരാൾ അധാർമ്മികനായിരിക്കുമെന്നുമുള്ള ചിന്താഗതി തികച്ചും തെറ്റാണ്. ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ നമുക്കിത് വ്യക്തമാകും. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ക്രൂരതകൾ നടന്നിട്ടുള്ളത് പലപ്പോഴും മതത്തിന്റെയോ ദൈവത്തിന്റെയോ പേര് പറഞ്ഞാണ്.
​വിശ്വാസം എന്നത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ തികച്ചും വ്യക്തിപരമായ കാര്യമാണ്. അത് ആ വ്യക്തിക്ക് മാനസികമായ സമാധാനവും കരുത്തും നൽകിയേക്കാം. എന്നാൽ ധാർമ്മികതയും നൈതികതയും (Human Ethics) എന്നത് മറ്റുള്ളവരോടുള്ള പെരുമാറ്റത്തിലും, സമൂഹത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയിലും പ്രതിഫലിക്കേണ്ട ഒന്നാണ്. അയോധ്യയിൽ മോഷണം നടത്തിയെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെടുന്നവർ രാമനാമം ജപിക്കുന്നവരായിരിക്കാം, എന്നാൽ അവരുടെ ഉള്ളിൽ മനുഷ്യത്വമോ സത്യസന്ധതയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതേസമയം, ഒരു ദൈവത്തിലും വിശ്വസിക്കാത്ത ഒരാൾ മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാനും ജീവകാരുണ്യ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടാനും മുന്നിൽ നിന്നേക്കാം. അതിനാൽ വിശ്വാസത്തെ ധാർമ്മികതയുടെ സർട്ടിഫിക്കറ്റായി കാണുന്നത് നിർത്തേണ്ടതുണ്ട്.
​പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളും മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിത്വവും:

​മനുഷ്യത്വം, സത്യസന്ധത എന്നിവ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെയോ വിശ്വാസപ്രമാണത്തിന്റെയോ മാത്രം കുത്തകയല്ല. അത് മനുഷ്യന്റെ വ്യക്തിപരമായ സ്വഭാവത്തെയും വളർച്ചയെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. കമ്മ്യൂണിസം, ക്യാപിറ്റലിസം, ലിബറലിസം തുടങ്ങി ഏത് പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിലായാലും, അതുമല്ലെങ്കിൽ ഇസ്ലാം, ഹിന്ദു, ക്രിസ്ത്യൻ തുടങ്ങിയ ഏത് മതത്തിലായാലും അതിലൊക്കെ നല്ല മനുഷ്യരും ചീത്ത മനുഷ്യരുമുണ്ട്.
​ഒരു പ്രത്യേക പ്രസ്ഥാനത്തിൽ അംഗത്വമെടുത്തതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് ഉത്തമപുരുഷനായി മാറുന്നില്ല. പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ ആദർശങ്ങൾ എത്രതന്നെ ഉന്നതമായാലും, അത് നടപ്പിലാക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ കള്ളത്തരം ആ ആദർശങ്ങളെ തകർത്തു കളയും. ഗാന്ധിജി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച കോൺഗ്രസ് പ്രസ്ഥാനത്തിലായാലും, ഇ.എം.എസ്സും എ.കെ.ജിയും നയിച്ച കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിലായാലും, പവിത്രമെന്ന് കരുതപ്പെടുന്ന ആത്മീയ സംഘടനകളിലായാലും അഴിമതിക്കാരും മോഷ്ടാക്കളും കടന്നുകൂടിയിട്ടുണ്ട്. അത് ആ പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ കുറ്റമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യസഹജമായ സ്വാർത്ഥതയുടെ പ്രതിഫലനമാണ്.

​രാഷ്ട്രീയ കണ്ണടകളിലൂടെയുള്ള വിധിതീർപ്പുകൾ

​ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശാപം കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ രാഷ്ട്രീയ കണ്ണടയിലൂടെ നോക്കിക്കാണുന്നു എന്നതാണ്. ഒരു കുറ്റകൃത്യം നടക്കുമ്പോൾ, പ്രതി ആരാണെന്ന് നോക്കുന്നതിനേക്കാൾ മുൻപ് അവൻ ഏത് രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയിലാണ് അല്ലെങ്കിൽ ഏത് മതത്തിലാണ് എന്ന് തിരയുന്ന പ്രവണതയാണ് ഇന്നുള്ളത്.
* ​പ്രതി സ്വന്തം ചേരിയിലാണെങ്കിൽ: ന്യായീകരിക്കാനും, അത് വ്യക്തിപരമായ തെറ്റാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാനും ശ്രമം നടക്കുന്നു.
* ​പ്രതി എതിർചേരിയിലാണെങ്കിൽ: ആ പാർട്ടിയെയും ആ മതത്തെയും മൊത്തമായി അധിക്ഷേപിക്കാനും സാംസ്കാരികമായി വേട്ടയാടാനും മടി കാണിക്കാറില്ല.
​ഈ ഇരട്ടത്താപ്പാണ് ശബരിമലയിലും അയോധ്യയിലും നാം കണ്ടത്. ശബരിമലയിലെ ആരോപണങ്ങളെ അവിശ്വാസികളുടെ  തലയിൽ കെട്ടിവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചവർ, അയോധ്യയിലെ കൊള്ളയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ മൗനം പാലിക്കുന്നു. ഈ സമീപനം നീതിയല്ല. കുറ്റവാളിയെ കുറ്റവാളിയായി മാത്രം കാണാൻ സാധിക്കുമ്പോഴേ ഒരു സമൂഹത്തിന് പുരോഗതിയുണ്ടാകൂ. അല്ലാത്തപക്ഷം, കുറ്റവാളികൾ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയോ മതത്തിന്റെയോ സംരക്ഷണയിൽ സുരക്ഷിതരായി തുടരും.

​കാലം നൽകുന്ന മറുപടിയും തിരിച്ചറിവുകളും

​അയോധ്യയിലെ സംഭവവികാസങ്ങൾ സത്യത്തിൽ ഒരു വലിയ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാണ്. മനുഷ്യനെ അന്ധമായ ലേബലുകളിലേക്ക് ചുരുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർക്ക് കാലം കാത്തുവെച്ച തിരിച്ചടിയാണിത്. മറ്റുള്ളവരെ അധിക്ഷേപിക്കാനും തരംതാഴ്ത്താനും വിശ്വാസത്തെയും രാഷ്ട്രീയത്തെയും ആയുധമാക്കുന്നവർ ഓർക്കേണ്ടത്, സ്വന്തം ചേരിയിലും ഇതേ അഴുക്കുകൾ തന്നെയുണ്ടെന്നാണ്.
​ഈ സംഭവത്തിൽ നിന്ന് പൊതുസമൂഹം ഉൾക്കൊള്ളേണ്ട പ്രധാന പാഠങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

ക്രമം
പ്രധാന തിരിച്ചറിവുകൾ

1
നൈതികത വ്യക്തിപരമാണ്: ഒരു മനുഷ്യന്റെ സത്യസന്ധതയും സ്വഭാവ മഹിമയും നിശ്ചയിക്കുന്നത് അവന്റെ സ്വന്തം നിലപാടുകളും ചിന്തകളുമാണ്; രാഷ്ട്രീയ ലേബലുകളല്ല.

2
വിശ്വാസം കുറ്റകൃത്യത്തിൽ നിന്നുള്ള മോചനമല്ല: വലിയ ഭക്തനായി അഭിനയിക്കുന്ന ഒരാൾക്കും ഉള്ളിൽ കള്ളനാകാൻ സാധിക്കും.

3
അന്ധമായ വിദ്വേഷം തിരിച്ചടിക്കും: രാഷ്ട്രീയ എതിരാളികളെ അധിക്ഷേപിക്കാൻ മതാത്മകമായ വിഷയങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഒടുവിൽ സ്വന്തം നേരെ തന്നെ തിരിയും.

​ചുരുക്കത്തിൽ, അയോധ്യയും ശബരിമലയും നമുക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നു കാട്ടുന്നത് മനുഷ്യമനസ്സിന്റെ വലിപ്പചെറുപ്പങ്ങളെയാണ്. തെറ്റ് ചെയ്യുന്നവന് പ്രത്യേക മതമോ രാഷ്ട്രീയമോ ഇല്ല എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം നാം എത്രയും വേഗം അംഗീകരിക്കുന്നുവോ, അത്രയും നല്ലത്. മനുഷ്യത്വം, സത്യസന്ധത, കാരുണ്യം എന്നിവ ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം കുത്തകയല്ല. അത് ജാതിക്കും മതത്തിനും രാഷ്ട്രീയത്തിനും അതീതമായി മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ ജനിക്കേണ്ട മൂല്യങ്ങളാണ്.
​വിശ്വാസത്തിന്റെയോ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയോ കണ്ണടകൾ മാറ്റിവെച്ച്, മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാനും കുറ്റകൃത്യങ്ങളെ നൈതികതയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം വിചാരണ ചെയ്യാനും നമുക്ക് സാധിക്കണം. അയോധ്യയിലെ പുതിയ സംഭവങ്ങൾ നൽകുന്ന പാഠം ഉൾക്കൊണ്ട്, അന്ധമായ ലേബലൊട്ടിക്കലുകളിൽ നിന്ന് മാറിനിന്ന്, കൂടുതൽ ജനാധിപത്യപരവും നൈതികവുമായ ഒരു പൊതുസമൂഹം കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ നമുക്ക് ശ്രമിക്കാം. കാരണം, അന്തിമമായി ജയിക്കേണ്ടത് ഏതെങ്കിലും ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രമല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യത്വമാണ്.