കേരളം ഒരു “നവകേരളം” എന്ന ആശയത്തിൽ സ്വപ്നം കണ്ടു തുടങ്ങി. പുതിയ സാമ്പത്തിക സാധ്യതകൾ, ഡിജിറ്റൽ ഭരണ സംവിധാനം, സാങ്കേതിക കുതിപ്പുകൾ—ഇവയെല്ലാം ഒരുപാട് ,പ്രതീക്ഷകൾക്ക് വാതിൽ തുറന്നു. പക്ഷേ, ഈ നവകേരള പാതയിൽ ഒരുപാട് നിശബ്ദങ്ങളായ നഷ്ടങ്ങളുണ്ട്—അവർക്കുള്ള പേരില്ല, പരിഗണനയുമില്ല. പ്രത്യേകിച്ച്, തസ്തികകളുടെ അന്ത്യം എന്ന പേരിലാണ് ഈ ലേഖനം എഴുതുന്നത്.

തസ്തികകൾക്ക് മരണമണി:

നവകേരളം എന്ന മുദ്രാവാക്യത്തിന്റെ മറവിൽ സംസ്ഥാനത്തെ വിവിധ വകുപ്പുകളിൽ ആളുകൾക്ക് ജോലി നൽകിയിരുന്ന പല തസ്തികകളും കത്തിച്ചുപൊടിക്കപ്പെടുകയാണ്. ഓഫീസ് അറ്റൻഡന്റ്, ടൈപ്പിസ്റ്റ്, കാഷ്യർ, ലൈബ്രേറിയൻ തുടങ്ങി അങ്ങേയറ്റം പ്രവർത്തക തസ്തികകൾ ഇപ്പോൾ നിശബ്ദമായി അന്തിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി അതിനുള്ള നിയമനങ്ങൾ ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് ഔദ്യോഗികമല്ലാത്ത വിധത്തിൽ അഥവാ നിശ്ശബ്ദതയിൽ വ്യക്തമാക്കിയിരിക്കുന്നു.

കാഷ് കൗണ്ടറുകളില്ല, കാഷ്യറുമില്ല:

നവകേരളത്തിന്റെ ഭരണപരമായ മോഡലിൽ കാഷ് കൗണ്ടറുകൾ പോലും പഴമയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ആധുനികത എന്ന പേരിൽ ഇ-ഗവേണൻസ്, ഡിജിറ്റൽ പേയ്‌മെന്റ്, ഓൺലൈൻ ട്രാൻസാക്ഷനുകൾ തുടങ്ങിയവ കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, പതിറ്റാണ്ടുകൾ നീണ്ട സേവനം നൽകിയ കാഷ്യർമാർക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പാതകൾ അടയുന്നു. അവർക്കുള്ള പുനർനിർമിത വഴികൾ എവിടെയാണ്?

വഞ്ചനയുടെ പിന്‍ഭാഗം:

ഇത് വെറും തെരെഞ്ഞെടുപ്പിന് ശേഷമുള്ള പുനസംഘടനയല്ല, കേരളത്തിന്റെ തദ്ദേശീയ തൊഴിൽ സംവിധാനത്തിനുള്ള ആധാരശിലകളെ തകർക്കുന്ന നീക്കമാണ്. കരാർ നിയമനങ്ങളിലൂടെയും ഔട്ട്‌സോഴ്‌സിംഗിലൂടെയും സ്ഥിരതയും സുരക്ഷയും ഇല്ലാത്ത തൊഴിൽ പ്രവണതകൾ അധികമായി വരുന്നു. ഒരു തസ്തിക ഇല്ലാതാക്കിയാലും അതിന്റെ ജോലിയെ അവസാനിപ്പിക്കുന്നില്ല, പക്ഷേ അതിന്റെ നിയമപരമായ, ജീവനക്കാരുടെ അവകാശപരമായ അർത്ഥം ഇല്ലാതാകുന്നു.

മറയ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത നഷ്ടം, മറക്കാനാകാത്ത നാളുകൾ:

വളരെ ചെറുതായിപ്പോലും തോന്നുന്ന ഈ തസ്തികങ്ങൾ ആയിരുന്നു കേരളത്തിന്റെ പൊതുഭരണ യന്ത്രത്തിന്റെയും ജനങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ ദൈനംദിന ഇടപെടലുകളുടെ പ്രതിനിധികൾ. ഇന്നും നമുക്ക് ഔദ്യോഗികമായി ഡിജിറ്റൽ സംവിധാനങ്ങൾ ആധികാരികമല്ലാത്തവയുമായി പൊരുതേണ്ടി വരുന്നുണ്ട്. കൃത്യമായ വിവരങ്ങൾ നൽകാൻ, ഒരു അപേക്ഷ സ്വീകരിക്കാൻ, ലളിതമെങ്കിലും നിർദേശങ്ങൾ നൽകാൻ, പൊതുജനങ്ങൾക്ക് സമീപനത്തിലായിരുന്നവർ ഇവരായിരുന്നു. അവരില്ലാതെ ഒരു ജനാധിപത്യ ഭരണ സംവിധാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവം നഷ്ടപ്പെടുകയാണ്.

ഒരു പ്രതിരോധചരിത്രം എഴുതേണ്ട കാലം:

ഇത് ഒരു തീരാവസ്ഥയല്ല. ഇത് ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടതും, പുതുതായി ചിന്തിക്കേണ്ടതുമാണ്. തൊഴിൽ സുരക്ഷയില്ലാത്ത ഭാവി ഒരു രാഷ്ട്രത്തിനും സാമൂഹ്യനീതിക്കും ഭീഷണിയാണ്. നവകേരളം വികസിക്കണം, പക്ഷേ അത് ജനങ്ങളുടെ പങ്കാളിത്തത്തോടെയും ജോലി സുരക്ഷയോടെയും ആയിരിക്കണം. ഓരോ മരിച്ച തസ്തികയ്ക്കുമുള്ള പ്രതിഫലനം ഈ കത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

അവസാന കുറിപ്പ്

നഷ്ടങ്ങളേയും വ്യഥകളേയും മറക്കാത്തവർക്ക് മാത്രമാണ് മുന്നോട്ടുള്ള വഴി കാണാൻ കഴിയുക. നവകേരളം ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആഹ്ലാദമല്ല, ജനങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങളെ ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തം ആകണം. Secretary Action Council ഉയർത്തിയ ഈ ആവശ്യം സാമൂഹികചിന്തയും രാഷ്ട്രീയതീക്ഷ്ണതയും ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

ഇതൊരു അഭിമുഖമാണ്: ഒരു ശബ്ദമില്ലാത്ത ജനതയുടെ ഭാവിയെ കുറിച്ച്.

വീണ്ടും ചോദിക്കാം:
തസ്തികകൾക്ക് മരണമണി അടിച്ചതാണ്—പക്ഷേ ആരൊക്കെയാണ് ദഹനം ചെയ്യേണ്ടത്?