​സ്ത്രീസുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള വലിയ അവകാശവാദങ്ങൾക്കിടയിലും കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹികാന്തരീക്ഷം സ്ത്രീകൾക്ക് ഇപ്പോഴും ഭയരഹിതമല്ലെന്ന നടുക്കുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ് പുറത്തുവരുന്നത്. കൊച്ചുകുട്ടികൾ മുതൽ വയോധികർ വരെ പ്രായഭേദമന്യേ അതിക്രമങ്ങൾക്ക് ഇരയാകുന്ന വാർത്തകൾ ഇന്ന് സമൂഹത്തിൽ വലിയ ഞെട്ടലുകൾ പോലും ഉണ്ടാക്കാത്ത വിധം പതിവായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അന്താരാഷ്ട്ര ഏജൻസികളുടെ പഠനങ്ങളിൽ മനുഷ്യക്കടത്ത്, ലൈംഗിക അടിമത്തം, നിർബന്ധിത വിവാഹം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ ഇന്ത്യയുടെ സാഹചര്യം അതീവ ഗുരുതരമാണെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുമ്പോൾ, നിയമങ്ങൾ കർശനമായിട്ടും കേരളത്തിലെ കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ കുറവുണ്ടാകുന്നില്ല എന്നത് ആശങ്കാജനകമാണ്.

​കണക്കുകൾ പരിശോധിച്ചാൽ ഈ വർഷം ജനുവരിയിൽ മാത്രം സംസ്ഥാനത്തെ ഒരു ജില്ലയിൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തത് 1,375 കേസുകളാണ്. ഇതിൽ 233 പേർ ലൈംഗിക പീഡനത്തിന് ഇരയായവരാണ്. ഭർത്താവിൽ നിന്നും ബന്ധുക്കളിൽ നിന്നുമുള്ള ക്രൂരതകൾ നേരിട്ട 250 കേസുകളും റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടു. മുൻവർഷങ്ങളിലെ കണക്കുകൾ നോക്കിയാലും ഈ പ്രവണത തുടരുകയാണ്. 2024-ൽ 18,887 കേസുകൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്ത സ്ഥാനത്ത് 2023-ൽ അത് 18,980 ആയിരുന്നു. എല്ലാ വർഷവും ഏറ്റവും കൂടുതൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്നത് ഗാർഹിക പീഡനങ്ങളാണെന്നത് വീടിനുള്ളിലെ സുരക്ഷയെപ്പോലും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

​വീടിനുള്ളിലും തൊഴിലിടങ്ങളിലും പൊതുസ്ഥലങ്ങളിലും ഒരുപോലെ സ്ത്രീകൾ വേട്ടയാടപ്പെടുന്നു. രാത്രികാലങ്ങളിൽ ഭയമില്ലാതെ ജോലി ചെയ്യാനോ യാത്ര ചെയ്യാനോ ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഒരു ഹോട്ടലിൽ കയറാനോ പോലും സാധിക്കാത്ത സാഹചര്യം കേരളത്തിന്റെ സൽപ്പേരിന് ഏൽപ്പിക്കുന്ന ആഘാതം ചെറുതല്ല. ലോകാരോഗ്യ സംഘടനയുടെ കണക്കുപ്രകാരം 15-നും 49-നും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള സ്ത്രീകളിൽ 30 ശതമാനവും ശാരീരികമോ മാനസികമോ ആയ പീഡനങ്ങൾ നേരിടുന്നുണ്ട്. ഇന്ത്യയിലാകട്ടെ, ഒരു ലക്ഷത്തിൽ 58 സ്ത്രീകൾ അതിക്രമങ്ങൾക്ക് ഇരയാകുന്നു എന്നാണ് കണക്ക്.

​പലപ്പോഴും കുറ്റം ചെയ്യുന്നത് പുരുഷനാണെങ്കിലും സമൂഹം വിരൽ ചൂണ്ടുന്നത് ഇരയാക്കപ്പെട്ട സ്ത്രീയുടെ നേർക്കാണ്. വസ്ത്രധാരണത്തെയും സഞ്ചാര സ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും പഴിചാരി അക്രമികളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഇടുങ്ങിയ ചിന്താഗതി ഇന്നും സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. തൊഴിലിടങ്ങളിൽ തങ്ങളുടെ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനാണ് പല പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളെ മാനസികമായും ലൈംഗികമായും പീഡിപ്പിക്കുന്നത്. ഇത്തരം ചൂഷണങ്ങൾ പുറത്തുപറയുന്നത് കുടുംബത്തിന് ദോഷമാകുമെന്ന് പഠിപ്പിക്കുന്ന രീതി പെൺകുട്ടികളുടെ ആത്മവീര്യം കെടുത്തുന്നു. നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടെന്നതിലുപരി അവ എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമായി നടപ്പിലാകുന്നു എന്നത് ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. ഒരു അനിഷ്ട സംഭവം നടന്ന ശേഷം ഉണരുന്ന നീതിബോധത്തേക്കാൾ, ഇത്തരം കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ നടക്കാത്ത സാഹചര്യം ഒരുക്കാനാണ് അധികൃതർ ശ്രമിക്കേണ്ടത്.

​സ്ത്രീകൾക്ക് തങ്ങൾ നേരിടുന്ന അതിക്രമങ്ങൾ തുറന്നുപറയാനുള്ള ആർജ്ജവം ഉണ്ടാകുകയും കുറ്റവാളികൾ മാതൃകാപരമായി ശിക്ഷിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രമേ യഥാർത്ഥ സുരക്ഷ ഉറപ്പാകൂ. കേരളത്തിന്റെ തെരുവുകളും വീടുകളും സ്ത്രീകൾക്ക് ഭയരഹിതമായി മാറുന്ന ആ നാളേക്കായി ഇനിയും ഒരുപാട് ദൂരം സഞ്ചരിക്കാനുണ്ട്.