06:28pm 22 November 2026
NEWS
മലേഷ്യയിലെ ‘ചെട്ടി’ ഗ്രാമം; ഇന്ത്യൻ വേരുകളും മലായ് സംസ്കാരവും ചേർന്ന അപൂർവ പൈതൃകം
22/11/2026  04:49 PM IST
nila
മലേഷ്യയിലെ ‘ചെട്ടി’ ഗ്രാമം; ഇന്ത്യൻ വേരുകളും മലായ് സംസ്കാരവും ചേർന്ന അപൂർവ പൈതൃകം

 

മലേഷ്യയിലെ ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ മലാക്ക സംസ്ഥാനത്ത് നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പഴക്കമുള്ള ഒരു ഗ്രാമമുണ്ട്. ശിവൻ, പാർവതി, ഗണപതി, മുരുകൻ എന്നീ ഹിന്ദു ദേവതകളുടെ രൂപങ്ങൾ അലങ്കരിച്ച കമാനമാണ് ഗ്രാമത്തിലേക്കുള്ള പ്രവേശന കവാടം. നീലയും പിങ്കും നിറത്തിലുള്ള കമാനത്തിന് ഇരുവശത്തും ആനയുടെ ശിൽപങ്ങൾ. അതിനപ്പുറം ഇടുങ്ങിയ തെരുവുകളും ചെറിയ വീടുകളും വാതിലുകളിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന മാരിഗോൾഡ് പൂമാലകളും. തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറിവന്ന ആചാരങ്ങളും പാരമ്പര്യങ്ങളും ഇന്നും ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായ ഈ ഗ്രാമമാണ് കമ്പുങ് ചെട്ടി (Kampung Chetti).

ഇന്ത്യൻ വ്യാപാരികളുടെ പിൻഗാമികളായ ചെട്ടി മലാക്ക അഥവാ പെരനാക്കൻ ഇന്ത്യക്കാരാണ് ഈ ഗ്രാമത്തിലെ താമസക്കാർ. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുൻപ് മലായ് ഉപദ്വീപിലെത്തിയ ഇന്ത്യൻ വ്യാപാരികൾ തദ്ദേശീയരുമായി വിവാഹബന്ധത്തിലേർപ്പെട്ടതോടെ രൂപപ്പെട്ട സമൂഹമാണിത്.

മലായ് ഭാഷയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള തനതായ ഒരു ക്രിയോൾ ഭാഷയാണ് ഇവർ സംസാരിക്കുന്നത്. പരമ്പരാഗത മലായ്, പെരനാക്കൻ വസ്ത്രധാരണ രീതികളായ കെബായ (ബ്ലൗസ്), സാരോങ് എന്നിവയുടെ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു. പൂർവികർക്കുള്ള വഴിപാടുകളും വിപുലമായ ചടങ്ങുകളും ഇവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

എന്നാൽ ഇന്ത്യൻ വേരുകളിൽനിന്ന് കൈമാറിയ ഹിന്ദുമതവിശ്വാസം ഇവർ തലമുറകളായി നിലനിർത്തുന്നു. മലാക്കയിലെ മലേഷ്യയിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമുള്ള പ്രവർത്തനക്ഷമമായ ഹിന്ദു ക്ഷേത്രം 1781-ലാണ് നിർമിച്ചത്. 1804 മുതൽ 1888 വരെയുള്ള കാലയളവിൽ വിവിധ ദേവതകൾക്കായി നിർമിച്ച നാല് ക്ഷേത്രങ്ങളും ഈ സമൂഹത്തിന്റെ മതപരമായ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ തുടർച്ച വ്യക്തമാക്കുന്നു.

പാരമ്പര്യങ്ങൾ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ഗ്രാമത്തിലെ പല കുടുംബങ്ങളും മലേഷ്യയുടെ മറ്റു ഭാഗങ്ങളിലേക്കും സിംഗപ്പൂരിലേക്കും താമസം മാറിയിട്ടുണ്ട്.


ചെട്ടി ജീവിതം; ഗ്രാമത്തിൽനിന്ന് പഠിച്ച സ്വത്വബോധം


56 വയസ്സുള്ള നിർമല ദേവി പടിയാച്ചി അഞ്ചാം തലമുറ ചെട്ടി മലാക്കക്കാരിയാണ്. 1970-കളിൽ കമ്പുങ് ചെട്ടിയിൽ വളർന്ന നിർമലയുടെ ബാല്യകാല വീട് നാല് കൂട്ടുകുടുംബങ്ങൾ പങ്കിട്ടിരുന്നതായിരുന്നു. മുത്തശ്ശിമാരും മുതിർന്ന ബന്ധുക്കളും പൂർവികരുടെ കഥകളും പരമ്പരാഗത പാചകക്കുറിപ്പുകളും സമൂഹത്തിന്റെ തനതായ ഭാഷയും കുട്ടികൾക്ക് പകർന്നുനൽകി.

“ഒരുമിച്ച് വളർന്നപ്പോഴാണ് നമ്മൾ ആരാണെന്ന് പഠിച്ചത്,” ഇപ്പോൾ ക്വാലാലംപൂരിൽ താമസിക്കുന്ന നിർമല പറയുന്നു. മലാക്ക ചെട്ടി ഹെറിറ്റേജ് അസോസിയേഷൻ ഓഫ് മലേഷ്യയുടെ അസിസ്റ്റന്റ് സെക്രട്ടറിയുമാണ് അവർ.

52 വയസ്സുള്ള മാഗസ് മുഡലിയാറും കമ്പുങ് ചെട്ടിയിൽ വളർന്നയാളാണ്. എന്നാൽ ഗ്രാമം വിട്ടുപോയ ശേഷമാണ് സ്വന്തം സമൂഹത്തിന്റെ വ്യത്യസ്തമായ സ്വത്വത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. സ്കൂളിൽ മലായ്, പെരനാക്കൻ ചൈനീസ് സുഹൃത്തുക്കൾക്കൊപ്പമായിരുന്നു തനിക്ക് കൂടുതൽ സാംസ്കാരിക അടുപ്പം തോന്നിയിരുന്നതെന്ന് അവർ പറയുന്നു. ഭാഷയും ആചാരങ്ങളും തമ്മിലുള്ള സാമ്യം അതിന് കാരണമായി.

“ഞങ്ങൾക്ക് പൊതുവായ ഭാഷയുണ്ട്. പരസ്പരം സംസ്കാരങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. ഒരുപാട് സാമ്യങ്ങളുണ്ട്,” മാഗസ് പറയുന്നു.

ഗ്രാമത്തിൽ അയൽക്കാർ പരസ്പരം വീടുകളിൽ സ്വതന്ത്രമായി കയറിയിറങ്ങുകയും കുട്ടികൾ ഒരുമിച്ച് കളിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു. വിവാഹങ്ങൾ സമൂഹത്തിന്റെ ആഘോഷങ്ങളായിരുന്നു. മലായ് സംഗീതവും പരമ്പരാഗത സാമൂഹിക നൃത്തമായ ‘ജോഗെറ്റ് ലാംബക്’ (Joget Lambak) ഉൾപ്പെടെയുള്ള പരിപാടികളും വിവാഹങ്ങളിൽ അരങ്ങേറി.

“എന്റെ സുഹൃത്ത് വീട്ടിൽ വന്നാൽ അമ്മ ‘മാകാൻ’ (വാ, ഭക്ഷണം കഴിക്കാം) എന്ന് പറയും. എല്ലാവരും കുടുംബാംഗങ്ങളെപ്പോലെയായിരുന്നു,” മാഗസ് ഓർക്കുന്നു.

ഇന്ന് ഗ്രാമം കൂടുതൽ ശാന്തമാണ്. പല കുടുംബങ്ങളും താമസം മാറിയതോടെ മുൻകാലങ്ങളിലെ പോലെ പെട്ടെന്നുള്ള സന്ദർശനങ്ങളും കൂട്ടായ ജീവിതവും കുറഞ്ഞു.


ഇന്ത്യൻ വ്യാപാരികളിൽനിന്ന് രൂപപ്പെട്ട സമ്മിശ്ര സമൂഹം


മലേഷ്യയിലെ നാഷനൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ പ്രഫസറും രാജ്യത്തെ വിവിധ വംശീയ സമൂഹങ്ങളുടെ ചരിത്രം പഠിച്ച ഗവേഷകനുമായ രവീന്ദ്രൻ മൂർത്തി, ചെട്ടി മലാക്ക സമൂഹത്തിന്റെ ഉത്ഭവം മലാക്കയിലെത്തിയ തമിഴ് സംസാരിക്കുന്ന വ്യാപാരികളിലാണെന്ന് പറയുന്നു.

ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തെയും തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയെയും ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്ന പ്രധാന സമുദ്രവ്യാപാര കേന്ദ്രമായിരുന്നു മലാക്ക. കാലാവസ്ഥയും മൺസൂൺ കാറ്റും അനുസരിച്ചായിരുന്നു അക്കാലത്ത് കപ്പലുകളുടെ യാത്ര. കാറ്റിന്റെ ദിശ മാറുന്നതിനായി കാത്തിരുന്ന വ്യാപാരികളിൽ പലരും മാസങ്ങളോളം മലാക്കയിൽ തങ്ങുമായിരുന്നു. വ്യാപാര സ്ഥാപനങ്ങൾ നടത്താൻ നാട്ടിൽ ശേഷിച്ചവരിൽ ചിലർ പിന്നീട് അവിടെ സ്ഥിരതാമസമാക്കി. മലായ്, ബടാക് സമൂഹങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സ്ത്രീകളെ വിവാഹം കഴിച്ചതോടെ പുതിയൊരു സമ്മിശ്ര സമൂഹം രൂപപ്പെട്ടു.

“അവർ ഒരു സമ്മിശ്ര സമൂഹമായി മാറി,” രവീന്ദ്രൻ പറയുന്നു.

തലമുറകളിലൂടെ മലായ് ഭാഷയും വസ്ത്രധാരണവും ഭക്ഷണരീതികളും സ്വീകരിച്ച ചെട്ടികൾ, ഇന്ത്യൻ പൂർവികരിൽനിന്ന് ലഭിച്ച ആചാരങ്ങൾ അതേസമയം നിലനിർത്തി.

കൊളോണിയൽ ഭരണകാലത്തെ മാറ്റങ്ങൾ ഇവരുടെ തൊഴിൽമേഖലയെയും സ്വാധീനിച്ചു. ചിലർ സമുദ്രവ്യാപാരത്തിൽനിന്ന് കൃഷിയിലേക്കും കൊളോണിയൽ ഭരണസംവിധാനത്തിലെ ജോലികളിലേക്കും മാറി. മറ്റുചിലർ തൊഴിൽ തേടി സിംഗപ്പൂരിലേക്ക് കുടിയേറി.

ഗ്രാമത്തിൽനിന്ന് അകന്നുപോയെങ്കിലും മതപരമായ ആഘോഷങ്ങൾക്കായി പൂർവികരുടെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തുന്ന പതിവ് പലരും തുടരുന്നു. ഏപ്രിൽ അല്ലെങ്കിൽ മേയ് മാസങ്ങളിൽ നടക്കുന്ന ‘ദാതുക് ചാചാർ’ ഘോഷയാത്രയാണ് പ്രധാന ആഘോഷങ്ങളിലൊന്ന്.

“എല്ലാ ചെട്ടികളും കമ്പുങ് തുജുവിൽ താമസിക്കുന്നവരല്ല. അതുകൊണ്ട് എവിടെയാണെങ്കിലും ഭൂരിഭാഗം പേരും സ്വന്തം ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തും,” രവീന്ദ്രൻ പറയുന്നു. കമ്പുങ് ചെട്ടിക്ക് സമീപമുള്ള താമസ-വാണിജ്യ പ്രദേശമാണ് കമ്പുങ് തുജു.


പൂർവികർക്കുള്ള ചടങ്ങുകളും കുടുംബ സംഗമങ്ങളും


പൂർവികരെ അനുസ്മരിക്കുകയും നന്ദി അറിയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വാർഷിക ചടങ്ങായ ‘പർച്ചു ബോഗി’ (Parchu Boghi) കുടുംബങ്ങളുടെ ഒത്തുചേരലിന് പ്രധാന അവസരമാണ്. മരിച്ച ബന്ധുക്കൾക്കായി വാഴയിലകളിൽ 16 മുതൽ 21 വരെ വിഭവങ്ങൾ നിരത്തിവയ്ക്കും. പൂർവികർ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന കാപ്പി, ചായ, കൊക്കക്കോള, ഫാന്റ തുടങ്ങിയ പാനീയങ്ങളും ചില കുടുംബങ്ങൾ വഴിപാടായി നൽകാറുണ്ട്.

“ഞങ്ങൾക്ക് പർച്ചു വളരെ, വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ചടങ്ങാണ്. എന്റെ കുടുംബത്തിൽ എല്ലാ കസിനുകളും ആ ദിവസം അവധി എടുത്ത് വഴിപാടുകൾ ഒരുക്കാൻ സഹായിക്കും. കാരണം ഇത് വളരെ വിപുലമായ ചടങ്ങാണ്,” നിർമല പറയുന്നു.

കുടുംബാംഗങ്ങൾ പ്രാർഥിക്കുകയും പൂർവികർ ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞെന്ന സൂചന തേടി നാണയങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. തുടർന്ന് ‘താരിക് ദൗൻ’ (Tarik Daun – ഇല വലിക്കൽ) എന്ന ചടങ്ങിലൂടെ വാഴയിലകൾ വലിച്ച് ചടങ്ങ് അവസാനിപ്പിക്കും. വഴിപാടായി ഒരുക്കിയ ഭക്ഷണം പിന്നീട് ബന്ധുക്കൾ പങ്കിട്ടു കഴിക്കുന്നതോടെ പൂർവികരെ ഓർക്കുന്ന ചടങ്ങ് കുടുംബസംഗമമായി മാറുന്നു.

‘പർച്ചു ബുആ’ എന്ന ചടങ്ങിൽ പഴങ്ങളും പരമ്പരാഗത മധുരപലഹാരങ്ങളും വഴിപാടായി നൽകുന്നു. ‘നൈക് ബുക്കിറ്റ്’ ചടങ്ങിൽ കുടുംബങ്ങൾ പൂർവികരുടെ ശവകുടീരങ്ങൾ വൃത്തിയാക്കുകയും ഭക്ഷണവഴിപാടുകൾ നടത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. ചൈനീസ് സമൂഹത്തിന്റെ ചിങ് മിങ് (Qing Ming) പൂർവിക അനുസ്മരണ ആഘോഷവുമായി ഇതിന് സാമ്യമുണ്ട്.

മലാക്കയിൽ തിരിച്ചെത്താൻ കഴിയാത്ത യുവതലമുറയെയും കുടുംബങ്ങൾ വീഡിയോ കോളിലൂടെ ചടങ്ങിൽ പങ്കെടുപ്പിക്കുന്നു. “അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിക്കും. ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാവരും കോളിൽ വരും. അങ്ങനെ അവർക്ക് പർച്ചുവിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് തോന്നും,” നിർമല പറയുന്നു.


പാരമ്പര്യം അടുത്ത തലമുറയിലേക്ക്


58 വയസ്സുള്ള കെ. വിമല ദേവി രാജ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഗ്രാമത്തിൽ താമസിച്ചയാളാണ്. സ്വന്തം പൈതൃകം സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് വീട്ടിൽനിന്നുതന്നെ തുടങ്ങണമെന്നാണ് അവരുടെ വിശ്വാസം. മൂന്ന് വയസ്സുള്ള കൊച്ചുമകളെ ചെട്ടി ഭാഷയിലെ കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ പേരുകൾ പഠിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.

“ഞങ്ങളെ നെനെക് (മുത്തശ്ശി), ടോക് പെഹ് (മുത്തശ്ശൻ) എന്ന് വിളിക്കാൻ അവളെ പഠിപ്പിക്കുന്നു,” വിമല പറയുന്നു.

മകൾ 23 വയസ്സുള്ള സാവിത്രി പിള്ള സരാവക്കിൽ പഠിക്കാൻ മലാക്ക വിട്ടുപോയതോടെയാണ് സ്വന്തം പൈതൃകത്തിൽ കൂടുതൽ താൽപര്യം തോന്നിയത്. അവിടത്തെ അധ്യാപകർ കുടുംബപ്പേര് കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ സാവിത്രിയുടെ ചെട്ടി സ്വത്വം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

“അവൾക്ക് സ്വന്തം സ്വത്വം അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന് തോന്നി,” വിമല പറയുന്നു.

ഇപ്പോൾ സാവിത്രി സാംസ്കാരിക ആഘോഷങ്ങൾക്കായി ദീർഘയാത്ര ചെയ്ത് ഗ്രാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്താറുണ്ട്. ചെട്ടി സ്ത്രീകൾ നവരാത്രി ആഘോഷങ്ങളിൽ ധരിക്കുന്ന കെബായ വസ്ത്രത്തോടും അവൾക്ക് താൽപര്യം വർധിച്ചു. ദേവീശക്തിയെ ആരാധിക്കുകയും ദുർഗാദേവിയുടെ ഒൻപത് രൂപങ്ങളെ പൂജിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒൻപത് ദിവസം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഹിന്ദു ആഘോഷമാണ് നവരാത്രി.


സിംഗപ്പൂരിലും പൈതൃക സംരക്ഷണ ശ്രമങ്ങൾ


മലാക്കയിൽനിന്ന് സിംഗപ്പൂരിലേക്ക് കുടിയേറിയ ചെട്ടി മലാക്കക്കാരുടെ പിൻഗാമികളും സ്വന്തം സംസ്കാരവും സ്വത്വവും സംരക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.

79 വയസ്സുള്ള പൊന്നുസാമി കലാസ്ട്രീ സിംഗപ്പൂരിലെ പെരനാക്കൻ ഇന്ത്യൻ (ചിട്ടി മലാക്ക) അസോസിയേഷന്റെ സ്ഥാപക പ്രസിഡന്റാണ്. 1893-ൽ മലാക്കയിൽ ജനിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുത്തച്ഛൻ 1920-ൽ സിംഗപ്പൂരിലേക്ക് കുടിയേറിയതാണ്. കുടുംബത്തിന്റെ വേരുകൾ മലാക്കയിലാണെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

2008-ൽ സ്ഥാപിതമായ സംഘടന സിംഗപ്പൂരിലെ പൈതൃക സ്ഥാപനങ്ങളുമായി സഹകരിച്ച് പെരനാക്കൻ ഇന്ത്യൻ സംസ്കാരം പ്രചരിപ്പിക്കാനും പിൻഗാമികളെ ഒന്നിപ്പിക്കാനും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

“നമ്മൾ ഒരുമിച്ചുകൂടാനുള്ള ഒരു വേദിയായി അസോസിയേഷൻ ഉണ്ടാകുക എന്നതാണ് പ്രധാന കാര്യം,” പൊന്നുസാമി പറയുന്നു.

തലമുറകളായി കുടിയേറ്റവും വിവാഹബന്ധങ്ങളിലൂടെയുള്ള സംസ്കാരങ്ങളുടെ ലയനവും നടന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പ്രതീക്ഷ പുലർത്തുന്നു.

“ചെട്ടി മലാക്ക എന്ന പേര് വെറും വാക്കുകളായി ചുരുങ്ങിയേക്കാം. പക്ഷേ പെരനാക്കൻ ഇന്ത്യൻ സ്വത്വം ഇല്ലാതാകില്ല,” അദ്ദേഹം പറയുന്നു.


നിലനിൽപ്പിന് വെല്ലുവിളികൾ


പൈതൃക സംരക്ഷണത്തിനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ തുടരുമ്പോഴും ചെട്ടി മലാക്ക സമൂഹത്തിന്റെ സ്വത്വം നിലനിർത്തുന്നത് വെല്ലുവിളിയാണ്. കമ്പുങ് ചെട്ടിയിൽ ഇപ്പോൾ 30-ൽ താഴെ കുടുംബങ്ങൾ മാത്രമാണ് താമസിക്കുന്നത്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും തൊഴിലിനുമായി യുവതലമുറ മലാക്ക വിട്ടുപോകുന്നത് പതിവാണ്.

ഗ്രാമത്തിന് സംരക്ഷിത പൈതൃക പദവി ലഭിച്ചത് ആശ്വാസകരമാണെങ്കിലും കെട്ടിടങ്ങൾ മാത്രം സംരക്ഷിച്ചാൽ സംസ്കാരം നിലനിൽക്കില്ലെന്ന് രവീന്ദ്രൻ പറയുന്നു.

“സമൂഹത്തിന്റെ തനിമ നിലനിർത്തിയാൽ മാത്രമേ അത് നിലനിൽക്കൂ. വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ ആവശ്യമായുള്ള കുടിയേറ്റം, വിവാഹബന്ധങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ കാരണം അത് വലിയ വെല്ലുവിളിയാകും,” അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

മലായ് ഭാഷയിൽ തമിഴ്, ഹോക്കിൻ തുടങ്ങിയ ഭാഷകളിലെ വാക്കുകൾ ചേർന്ന ചെട്ടി മലാക്ക ക്രിയോൾ ഭാഷയുടെ നിലനിൽപ്പും ആശങ്കയിലാണ്. യുവതലമുറ മറ്റു സ്ഥലങ്ങളിൽ വളർന്ന് വ്യത്യസ്ത ഭാഷകൾ സംസാരിക്കുന്നതോടെ സമൂഹത്തിന്റെ തനതായ ഭാഷ പതുക്കെ നഷ്ടപ്പെടുകയാണെന്ന് നിർമല പറയുന്നു.

“ഈ ഭാഷ പതുക്കെ ഇല്ലാതായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്,” അവർ ആശങ്കപ്പെടുന്നു.

ഗ്രാമത്തിന് പുറത്താണ് താമസമെങ്കിലും സ്വന്തം വേരുകളോടുള്ള ബന്ധം ഒരിക്കലും കുറഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നാണ് നിർമലയുടെ നിലപാട്. വരുംതലമുറയ്ക്കും സ്വന്തം പൈതൃകത്തോട് ഇതേ ബന്ധം ഉണ്ടാകണമെന്നാണ് അവരുടെ ആഗ്രഹം.

“എന്റെ സ്വത്വം മലാക്ക ചെട്ടി എന്നതാണ്. ഞാൻ ആരാണെന്ന കാര്യത്തിൽ എനിക്ക് വളരെ വ്യക്തതയുണ്ട്,” നിർമല പറയുന്നു.

ഇവിടെ പോസ്റ്റുചെയ്യുന്ന അഭിപ്രായങ്ങള്‍ കേരളശബ്‌ദത്തിന്റേതല്ല . അഭിപ്രായങ്ങളുടെ പൂര്‍ണ്ണ ഉത്തരവാദിത്വം രചയിതാവിനായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഐ.ടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളൂം നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാര്‍ഹമായ കുറ്റമാണ്. ഇത്തരം അഭിപ്രായ പ്രകടനത്തിന് നിയമനടപടി കൈക്കൊള്ളുന്നതാണ്.
WORLD
img