സാക്ഷരതയിലും ജീവിതനിലവാരത്തിലും നമ്മൾ ഏറെ മുന്നിലാണെന്ന് അഭിമാനിക്കുമ്പോഴും, നമ്മുടെ വീടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ വിളക്കുകൾ അണഞ്ഞുതുടങ്ങുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം നാം വിസ്മരിക്കുന്നു. "അനാഥ മന്ദിരങ്ങൾ നിറയെ ദരിദ്ര കുടുംബങ്ങളിലെ കുട്ടികളാണ്, എന്നാൽ വൃദ്ധസദനങ്ങൾ നിറയെ സമ്പന്നരുടെ മാതാപിതാക്കളും" എന്ന വാചകം കേവലം ഒരു നിരീക്ഷണമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ നട്ടെല്ലിന് തറയ്ക്കുന്ന ഒരു വലിയ സത്യമാണ്.
വിശപ്പിന്റെ അനാഥത്വവും സമ്പന്നതയുടെ തടവറയും
ദാരിദ്ര്യം മൂലം ഒരു നേരത്തെ ആഹാരത്തിനും വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുമായി അനാഥാലയങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുന്ന കുട്ടികൾ ഒരുവശത്ത്. അവർക്ക് അതിജീവിക്കാനുള്ള ഏകവഴി അതായതുകൊണ്ട് അതിനെ നമുക്ക് ഒരു പരിധിവരെ മനസ്സിലാക്കാം. എന്നാൽ മറുവശത്ത്, കോടികൾ വിലമതിക്കുന്ന മാളികകളും വിദേശത്ത് വലിയ ജോലിയുമുള്ള മക്കളുള്ള മാതാപിതാക്കൾ വൃദ്ധസദനങ്ങളിലെ നാലു ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ തളയ്ക്കപ്പെടുന്നു. അവിടെ ദാരിദ്ര്യം പണത്തിനല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിനും പരിഗണനയ്ക്കുമാണ്.
എവിടെയാണ് നമുക്ക് പിഴച്ചത്?
നമ്മുടെ സമൂഹം ഇന്ന് ഭൗതികമായ നേട്ടങ്ങളെ മാത്രം അളവുകോലാക്കി മാറ്റിക്കഴിഞ്ഞു.
മാറുന്ന മുൻഗണനകൾ: കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് നല്ല മനുഷ്യരാകാനല്ല, മറിച്ച് വെറുമൊരു 'പണം കായ്ക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളാകാൻ' വേണ്ടിയാണ്.
ആഗോളവൽക്കരണത്തിന്റെ നിഴൽ:
മക്കൾ ദൂരദേശങ്ങളിൽ ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുക്കുമ്പോൾ, തങ്ങളെ വളർത്താൻ ഉരുകിത്തീർന്ന മാതാപിതാക്കളെ ഒരു ഭാരമായി അല്ലെങ്കിൽ 'ലയബിലിറ്റി' ആയി കാണുന്ന രീതി വർദ്ധിച്ചുവരുന്നു.
സ്നേഹമില്ലാത്ത ആഡംബരങ്ങൾ: എയർകണ്ടീഷൻ ചെയ്ത മുറികളുണ്ടെങ്കിലും ആ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒരു വാക്ക് മിണ്ടാൻ ആളില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ് പല വൃദ്ധസദനങ്ങളിലെയും അന്തേവാസികൾ അനുഭവിക്കുന്നത്.
ഈ ജീർണ്ണത മായണമെങ്കിൽ
മാതാപിതാക്കളെ നോക്കുന്നത് ഒരു ബാധ്യതയല്ല, മറിച്ച് ഒരു പുണ്യമാണെന്ന് വരുംതലമുറയെ പഠിപ്പിക്കേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. സ്വർണ്ണവും പണവും കുന്നുകൂട്ടുന്നതിനിടയിൽ, ഇടറുന്ന കൈകൾക്ക് താങ്ങാകാൻ മറന്നുപോകുന്ന മക്കൾ ഓർക്കുക—നാളെ നിങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നതും ഇതേ വിധി തന്നെയാകാം.
ഒരു കുട്ടി അനാഥനാകുന്നത് അവന്റെ സാഹചര്യങ്ങൾ കൊണ്ടായിരിക്കാം, എന്നാൽ ഒരു അച്ഛനോ അമ്മയോ വൃദ്ധസദനത്തിൽ അനാഥരാകുന്നത് നമ്മുടെ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ തോൽവി കൊണ്ടാണ്. വീടുകൾ വെറും കോൺക്രീറ്റ് കൂടാരങ്ങളാകാതെ, സ്നേഹത്തിന്റെ തണൽമരങ്ങളായി മാറണം.
