ശ്രീനാരായണ ഗുരുദേവന്റെ അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠയുടെ 137-ാമത്തെ വാർഷികം, ഈ 26-ന് പ്രാപിക്കുന്നു. 137 വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ മനുഷ്യൻ വളരുന്നുണ്ടെങ്കിലും, വ്യക്തിത്വത്തിന്റെ ആന്തരിക മാറ്റങ്ങൾ, മനഃശാസ്ത്രത്തിൽ നിന്നുള്ള അറിവുകൾ പലപ്പോഴും പുരോഗമിക്കുന്നില്ല. 137 വർഷങ്ങൾക്കു മുൻപ്, ഗുരുദേവൻ നൽകുന്ന ദർശനം എത്രമാത്രം ദൃഢമാണ് എങ്കിലും, ഇന്നും സമൂഹത്തിലെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ ശരിയായ രീതിയിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ല.
ഗുരുദേവന്റെ ദർശനത്തിന്റെ ആലോചനയില്‍ നമുക്ക് തിരിച്ചറിയേണ്ടത്, സമൂഹത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങൾ മാത്രമല്ല, സ്വഭാവത്തിന്റെ ആധികാരികവും ആന്തരികമായ മാറ്റങ്ങളുടെ ആവശ്യമുമാണ്. 137 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും, നമ്മുടെ ചിന്തകളും നടപടികളും അതിന്റെ അടിസ്ഥാന തത്വങ്ങളേക്കാൾ ഉയർന്ന തലത്തിലേക്ക് എത്താൻ നീങ്ങുന്നില്ല. തമ്പുരാന്റെ നന്മയ്ക്കായുള്ള ജീവന്റെ മാറ്റം, വലിയൊരു ഇടവേള പോലെ, നിലനിൽക്കുന്നു.
ഈ ചരിത്രമനോഭാവത്തിൻ്റെ വിശകലനത്തിൽ, നമ്മുക്ക് ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി തിരിയുന്ന ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട സത്യമാണ്—അല്ലെങ്കിൽ ഈ 137 വർഷങ്ങളിൽ, ആരാണ് മടക്കം ചെയ്തു? ഒരു യുക്തിയില്ലാത്ത വിവക്ഷകൾ, ഗുരുദേവന്റെ വചനങ്ങളെ അപമാനിച്ച്, ജാതിയുടയോ മതമെന്ന് പറയുന്ന മൂല്യമാറ്റങ്ങൾ നമ്മെ സംബന്ധിക്കുന്നില്ല.
ഗുരുദേവന്റെ ദർശനം മനുഷ്യന്റെ ആത്മവികാസത്തിലേക്ക് മാറ്റി കൊണ്ടുപോകുന്നതിനുള്ള ഉപദേശങ്ങളാണ്. വ്യക്തിത്വവികസനത്തിനും സമാധാനത്തിനും, ഭാരതത്തിലെ സത്മാർഗ്ഗത്തോടുള്ള സമീപനങ്ങൾ, ഓരോ സങ്കടവും, സ്വന്തം അടുക്കളയിലേക്കുള്ള യാതനകളായിരിക്കും. എന്നാൽ, ഗുരു സമ്മതിച്ച സത്യത്തിൽ ജീവിക്കാൻ, ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ഉള്ളിലെ സത്യാന്വേഷണമാണ് പ്രധാനം.
സ്വയം ശുദ്ധി നേടാനും, സഹിത്യം നിലനിര്‍ത്താനും, ശ്രേയസ്സും മനസ്സിലും ഉന്നമനത്തിനായി പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്, ഗുരുദേവന്റെ സുദർശനങ്ങൾ ആധികാരികമായി പഠിച്ചു കൊണ്ടാണ്. അടിവസ്ത്രങ്ങളും ആചാരങ്ങളും, തെളിവുകളായുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങൾ എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്, ആരൊക്കെയാണ് ശരിയായ മനസിൽ ഇരിക്കേണ്ടത്?
ഗുരുദേവന്റെ ആലോചനയ്ക്ക് അവബോധം മാത്രം വീഴുന്നില്ല. 'ദു:ഖങ്ങള്‍ക്കിടയിൽ നിന്നു, ശരിയായ ഭാവന കാണുന്നതിനുള്ള ഇടപ്പാട്' - വിശുദ്ധിയോടെ നമുക്ക് വീക്ഷണം നൽകുന്ന അവബോധങ്ങളെയാണ് ഗുരുദേവൻ സൂചിപ്പിച്ചത്.
സ്വാധീനങ്ങളും പാരമ്പര്യവും, ഒരിക്കലും കാലാതീതമായതാണ്. 137 വർഷങ്ങളുടെ നീണ്ട പരിണാമം, 137 വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോഴുള്ള ഒരു മാനസിക അന്തസ്സിനും കാര്യമായ വിവേചനവും, മാറ്റത്തിൻ്റെ വിജയത്തിന് തുടക്കം തന്നെ പ്രഖ്യാപനമായിരിക്കും.
