ഒരു കാലത്ത് മാധ്യമങ്ങളായിരുന്നു ജനതയുടെ കണ്ണും ചെവിയും. ഭരണകൂടങ്ങളോടുള്ള വിമർശനങ്ങൾ, ഭരണപ്രവർത്തനങ്ങൾക്കുമുന്നിലുള്ള അടിയന്തര സത്യം, ജനങ്ങളുടെ സംശയങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം മാധ്യമങ്ങൾ വഴി ലോകം കണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്, അതേ മാധ്യമങ്ങൾക്കു മേൽ നിയന്ത്രണങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്ന് അവയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ 'വാർത്തകളെ ശരിയാക്കുന്നു' എന്ന പേരിൽ ചുരുട്ടി വലിച്ചുകെട്ടുന്ന കാലഘട്ടത്തിലേക്കാണ് നാം കടന്നുപോകുന്നത്.

'രക്തദാഹികളേ കേൾക്കൂ' എന്നൊരു കവിതയിലൂടെ അറിവിന്റെയും കലയുടെയും രാഷ്ട്രീയപ്രാധാന്യം ചർച്ചയിലാവുമ്പോൾ, അതിനെതിരെ ഗൂഢഭീഷണിയുമായി രംഗത്തെത്തുന്ന സംസ്ഥാനങ്ങളുണ്ട്. നിയമവും നിയമവ്യവസ്ഥയും സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങൾക്കനുസൃതമായി വളച്ചൊടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഈ നീക്കങ്ങൾ, ഇന്ത്യയുടെ രാഷ്ട്രീയവും മാധ്യമഭാവനകളും പൂർണമായി സ്വാതന്ത്ര്യവിരുദ്ധമായി മാറ്റിത്തീർക്കാനുള്ള പാതയേയാണ് കാണിക്കുന്നത്.

മാധ്യമങ്ങളുടെ മേൽ കനത്ത സെൻസർഷിപ്പ്, 10 കോടിയുടെ മീഡിയ മോണിറ്ററിങ് സെന്റർ, തെറ്റായ വാർത്തയ്ക്കെതിരേ സർക്കാർ നിർദേശിക്കുന്ന പിഴവില്ലാത്ത നടപടികൾ—ഇവയൊക്കെ അവകാശങ്ങളെന്ന പേരിൽ മതിയാകാത്ത നിയന്ത്രണങ്ങളായി മാറുമ്പോൾ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ നയ നന്മ താളം തെറ്റുന്നു.

ഇന്ത്യ, ലോക മാധ്യമസ്വാതന്ത്ര്യ സൂചികയിൽ 159-ാമതായപ്പോൾ അതൊരു തരക്കേടില്ലാത്ത യാഥാർത്ഥ്യമായി നാം അംഗീകരിച്ചു. പക്ഷേ, അതിനെ മാറ്റേണ്ടത് ജനങ്ങളുടെ കൂട്ടായ ശ്രമത്തിലൂടെയാകണം. കോടതികളുടെയും മാധ്യമങ്ങളുടെയും സത്യസന്ധതയുടെയും പൊതുസമൂഹത്തിന്റെയും ജാഗ്രതയിലൂടെ മാത്രമേ ഈ നീക്കങ്ങൾക്കുള്ള പ്രതീക്ഷ ഉയർത്താൻ കഴിയൂ.

നിരീക്ഷണം.

അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യവും മാധ്യമസ്വാതന്ത്ര്യവും ബാധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ  അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെടുന്നു. ഭരണഘടന നൽകിയ അന്തസ്സാർന്നതയും  ത്യാഗത്തിലൂടെ നേടിയ മൗലികാവകാശങ്ങളും സംരക്ഷിക്കപ്പെടേണ്ടത് എല്ലാ പൗരന്മാരുടെയും കടമയാണ് .
ഇനി വാക്കുകൾക്ക് വില കല്പിക്കാതിരിക്കാൻ വാക്കുകൾക്കായി നമുക്ക് നിലയുറപ്പിക്കേണ്ട സമയമാണിത്.