ആഗോളവൽക്കരണം, ഉദാരവൽക്കരണം, സ്വകാര്യവൽക്കരണം എന്നിവയുടെ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ മനുഷ്യൻ വ്യക്തിപരമായ നേട്ടങ്ങൾക്കും ലാഭത്തിനും പിന്നാലെ ഭ്രാന്തമായി പായുകയാണ്. സഹജീവികളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാനോ അവരെ പരിപാലിക്കാനോ ആർക്കും സമയമില്ല. സാമൂഹികം, സാമ്പത്തികം, സാംസ്കാരികം, സർക്കാർ തലത്തിൽ പോലും എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും മുതലാളിത്ത, കോർപ്പറേഷൻ ലാഭേച്ഛയാൽ നിർണ്ണയിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ നിയമനിർമ്മാണ സഭകളെയും നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയെയും പോലും പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയാണ്.

ഇന്ത്യയിൽ, ചൂഷണത്തിൽ നിന്ന് പൗരന്മാരെ സംരക്ഷിക്കാൻ ഒരു മൗലികാവകാശം നിലവിലുണ്ടായിട്ടും, ഈ അവകാശം ലംഘിക്കപ്പെടുന്ന നിരവധി വഴികൾ കാണാൻ സാധിക്കുന്നു. നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് ഇന്നും പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങളുടെ പ്രശ്നം വലിയ തോതിൽ നിലനിൽക്കുന്നു എന്നത് വളരെ ദൗർഭാഗ്യകരമാണ്.

മനുഷ്യക്കടത്തും ബാലവേലയും

ആർട്ടിക്കിൾ 23 മനുഷ്യക്കടത്തും അടിമത്തവും നിർബന്ധിത വേലയും നിരോധിക്കുന്നു. മനുഷ്യരെ ഒരു ചരക്ക് പോലെ വിൽക്കുന്നതും വാങ്ങുന്നതും ഇത് തടയുന്നു. സ്ത്രീകളെ അധാർമ്മിക കാര്യങ്ങൾക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്നതും ഇത് നിരോധിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, ഇന്ത്യയിൽ മനുഷ്യക്കടത്ത് ഇപ്പോഴും വലിയ തോതിൽ നടക്കുന്നു. നിയമവിരുദ്ധമായ ഈ പ്രവർത്തനം മയക്കുമരുന്നിനും ആയുധക്കടത്തിനും ശേഷം ഏറ്റവും കൂടുതൽ പണം സമ്പാദിക്കുന്ന മൂന്നാമത്തെ വലിയ നിയമവിരുദ്ധ വ്യാപാരമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.

ആർട്ടിക്കിൾ 24 പതിനാല് വയസ്സിന് താഴെയുള്ള കുട്ടികളെ അപകടകരമായ ജോലികളിൽ നിയമിക്കുന്നത് നിരോധിക്കുന്നു. ബാലവേല ഇന്ത്യയിൽ നിരോധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും അത് ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. റോയിട്ടേഴ്സ് ആൾട്ടർനെറ്റ് (2006) നടത്തിയ സർവേ പ്രകാരം, കുട്ടികൾക്ക് ലോകത്തിലെ ആറാമത്തെ അപകടകരമായ സ്ഥലമായി ഇന്ത്യ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ദാരിദ്ര്യമാണ് ബാലവേലയുടെ പ്രധാന കാരണം എന്ന് അന്താരാഷ്ട്ര തൊഴിൽ സംഘടന പറയുന്നു. ഇന്ന് 50 ദശലക്ഷത്തിലധികം കുട്ടികൾ ഇന്ത്യയിൽ ജോലി ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു, അതിൽ 12 ദശലക്ഷത്തിലധികം പേർ അടിമപ്പണി ചെയ്യുന്നു. ഈ കുട്ടികൾ മനുഷ്യത്വരഹിതമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ വളർന്നു, ദിവസത്തിൽ 24 മണിക്കൂറും അപകടകരമായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു.

സ്ത്രീകൾ നേരിടുന്ന ചൂഷണങ്ങൾ

സ്ത്രീകൾക്ക് കടുത്ത ചൂഷണം നേരിടേണ്ടി വരുന്നു. അപര്യാപ്തമായ സ്ത്രീധനത്തിന്റെ പേരിൽ അവർ പരസ്യമായി പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഓരോ വർഷവും നൂറുകണക്കിന് സ്ത്രീകൾ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുന്നു. പെൺഭ്രൂണഹത്യയും പെൺശിശുഹത്യയും വ്യാപകമാണ്. സതി, പർദ്ദ സമ്പ്രദായങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി അപ്രത്യക്ഷമായിട്ടില്ല. ബഹുഭാര്യത്വം സമൂഹത്തിൽ വേരുറപ്പിക്കുകയും നിർബന്ധിത വിവാഹങ്ങൾ സാധാരണമാകുകയും ചെയ്തു. വാടക ഗർഭധാരണം സ്ത്രീകൾ നേരിടുന്ന ഒരു പുതിയ കാലഘട്ടത്തിലെ പ്രശ്നമാണ്.

ദേശീയ ക്രൈം റെക്കോർഡ്സ് ബ്യൂറോ പുറത്തുവിട്ട ഏറ്റവും പുതിയ വിവരങ്ങൾ പ്രകാരം, കഴിഞ്ഞ 10 വർഷത്തിനിടെ സ്ത്രീകൾക്കെതിരായ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ ഇരട്ടിയിലധികം വർദ്ധിച്ചു. സ്ത്രീകളെ തട്ടിക്കൊണ്ടുപോകൽ (3,15,074) ആണ് ഏറ്റവും കൂടുതൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ട മൂന്നാമത്തെ കുറ്റകൃത്യം. ബലാത്സംഗം (2,43,051), സ്ത്രീകളുടെ അഭിമാനത്തിന് ക്ഷതമേൽപ്പിക്കൽ (1,04,151), സ്ത്രീധന മരണം (80,833) എന്നിവയാണ് മറ്റ് പ്രധാന കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ. ഓരോ മണിക്കൂറിലും 26 സ്ത്രീകൾക്കെതിരായ കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെടുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ ഓരോ രണ്ട് മിനിറ്റിലും ഒരു പരാതി.

ദളിതരും ആദിവാസികളും നേരിടുന്ന വിവേചനം

ദളിതരും ആദിവാസികളും വിവേചനത്തിന്റെയും സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടുത്തലിന്റെയും രൂപത്തിൽ കടുത്ത ചൂഷണം നേരിടുന്നു. സമൂഹത്തിൽ അവരെ തുല്യരായി കണക്കാക്കുന്നില്ല. ആർട്ടിക്കിൾ 23 നിർബന്ധിതവും അടിമപ്പണിയും നിരോധിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഇത് ഇപ്പോഴും ദളിതരുടെയും ആദിവാസികളുടെയും കാര്യത്തിൽ തുടരുന്നു. കസ്റ്റഡി മരണങ്ങൾക്കും കസ്റ്റഡി ബലാത്സംഗങ്ങൾക്കും ഇവർ ഇരയാകുന്നു.
പ്രായമായവരും ഭിന്നശേഷിക്കാരും ലിംഗമാറ്റ വിഭാഗക്കാരും

പ്രായമായവരോടുള്ള വിവേചനം, അതായത് അവരുടെ പ്രായം കാരണം മാത്രം വിവേചനം കാണിക്കുന്നത് പല സ്ഥാപനങ്ങളെയും ബാധിക്കുന്നു. ജോലിയിലെ വിവേചനം, പദവി നഷ്ടപ്പെടൽ, മനുഷ്യത്വരഹിതമായ പെരുമാറ്റം തുടങ്ങിയ പല തലങ്ങൾ ഇതിനുണ്ട്. സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടൽ വാർദ്ധക്യത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു പ്രധാന പ്രശ്നമാണ്.

ഭിന്നശേഷിക്കാർക്ക് നിലവിലെ സമൂഹത്തിൽ കടുത്ത ചൂഷണം നേരിടേണ്ടി വരുന്നു. അവർ വീടുകളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടുന്നു, സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം, വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ എന്നിവയ്ക്കുള്ള അടിസ്ഥാന അവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു. അവരെ ആശ്രിതരായി കാണുന്നു. ഇത്തരം വിവേചനം ചിലപ്പോൾ കുടുംബാംഗങ്ങളിൽ നിന്ന് തന്നെ ആരംഭിക്കുകയും നയരൂപകർത്താക്കളിലേക്കും സംസ്ഥാന അധികാരികളിലേക്കും വ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ലിംഗമാറ്റ വിഭാഗക്കാർക്ക് (ട്രാൻസ്‌ജെൻഡർ) നിലവിലെ സമൂഹത്തിൽ കടുത്ത ചൂഷണം നേരിടേണ്ടി വരുന്നു. കുട്ടിക്കാലത്ത് തന്നെ അല്ലെങ്കിൽ തങ്ങൾ മറ്റുള്ളവർ അടിച്ചേൽപ്പിച്ച വ്യക്തിത്വമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ തന്നെ അവരുടെ ദുരിതങ്ങൾ ആരംഭിക്കുന്നു. അവർക്ക് പുരുഷനോ സ്ത്രീക്കോ ഉള്ള ഒരു അവകാശവും നമ്മുടെ രാജ്യത്ത് ലഭിക്കുന്നില്ല. വിദ്യാഭ്യാസം നേടാൻ കഴിയാത്ത ഇവർ ഭിക്ഷാടനത്തിലേക്കോ ലൈംഗിക വൃത്തിയിലേക്കോ തിരിയുന്നു. ഇവർക്ക് തൊഴിലവസരങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നു.

സർക്കാർ ഇടപെടലുകളും വെല്ലുവിളികളും

ചൂഷണത്തിനെതിരായ അവകാശങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാൻ സർക്കാരും സർക്കാരിതര സംഘടനകളും വിവിധ നയങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.
 * ഗാർഹിക പീഡന നിരോധന നിയമം 2005: ഭാര്യമാർക്കും പങ്കാളികൾക്കും ഗാർഹിക പീഡനത്തിൽ നിന്ന് സംരക്ഷണം നൽകുക എന്നതാണ് ഈ നിയമത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.
 * ലൈംഗിക അതിക്രമങ്ങളിൽ നിന്ന് കുട്ടികളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനുള്ള നിയമം (POCSO ACT) 2012: കുട്ടികളുടെ ലൈംഗിക ദുരുപയോഗം തടയുന്നതിനും അന്വേഷണ വേളയിൽ കുട്ടികൾക്ക് സംരക്ഷണം നൽകുന്നതിനും ഈ നിയമം ലക്ഷ്യമിടുന്നു.
 * ഭിന്നശേഷിക്കാർക്കുള്ള നിയമം 1995: ഭിന്നശേഷിക്കാരുടെ ചൂഷണം കുറയ്ക്കുന്നതിനായി രൂപീകരിച്ച ഈ നിയമം പതിനെട്ട് വയസ്സ് വരെ സൗജന്യ വിദ്യാഭ്യാസം ഉറപ്പാക്കുന്നു. സർക്കാർ മേഖലയിൽ ഇവർക്ക് തൊഴിൽ സംവരണവും നൽകുന്നു.
 * ഭിന്നശേഷിക്കാരുടെ അവകാശങ്ങൾ സംബന്ധിച്ച ബിൽ 2016: ഭിന്നശേഷിക്കാരുടെ അവകാശങ്ങളും ആനുകൂല്യങ്ങളും ഉറപ്പാക്കാൻ ലക്ഷ്യമിടുന്ന ഈ ബിൽ പാർലമെന്റ് പാസാക്കി.
 * പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ (അതിക്രമങ്ങൾ തടയൽ) നിയമം 1989: ചൂഷണത്തിൽ നിന്ന് പട്ടികജാതി-പട്ടികവർഗ്ഗ വിഭാഗങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിനായി ഇത് കൊണ്ടുവന്നു.
 * ലിംഗമാറ്റ വ്യക്തികൾ (അവകാശ സംരക്ഷണം) ബിൽ 2016: വിദ്യാഭ്യാസം, തൊഴിൽ, ആരോഗ്യം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ലിംഗമാറ്റ വ്യക്തികളോടുള്ള വിവേചനം നിരോധിക്കുന്നു.

ഈ നിയമങ്ങളും നയങ്ങളും നിലവിലുണ്ടായിട്ടും, പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങൾ ഇപ്പോഴും സാമൂഹിക-സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികൾ നേരിടുന്നു. സ്ത്രീകൾ ഇപ്പോഴും ഗാർഹിക പീഡനത്തിനും സാമൂഹിക കളങ്കങ്ങൾക്കും ബഹുമാനാർത്ഥമുള്ള കൊലപാതകങ്ങൾക്കും ഇരയാകുന്നു. സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനങ്ങളിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും അവരുടെ പങ്കാളിത്തം വളരെ കുറവാണ്.

ലിംഗമാറ്റ വിഭാഗക്കാർ, ഭിന്നശേഷിക്കാർ, പ്രായമായവർ, ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾ എന്നിവരുടെയും അവസ്ഥ സമാനമാണ്. ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള വിവേചനവും അയിത്തവും സമൂഹങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. ഭിന്നശേഷിക്കാർ മാന്യമായ ജീവിതത്തിനായി പോരാടുന്നു. ബാലവേലയും മനുഷ്യക്കടത്തും ദുർബല വിഭാഗങ്ങളുടെ അവസ്ഥ കൂടുതൽ വഷളാക്കുന്നു.

ചൂഷണം ഇല്ലാത്ത ഒരു സമൂഹം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതിൽ ഇന്ത്യക്ക് ഇനിയും ഒരുപാട് ദൂരം പോകാനുണ്ട്. എല്ലാ വിഭാഗം ആളുകൾക്കും തുല്യ അവകാശങ്ങളും നീതിയും ലഭിക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ഇന്ത്യക്ക് പുരോഗതി നേടാൻ കഴിയൂ. ഇതിന് സർക്കാരിന്റെ മാത്രമല്ല, സമൂഹത്തിന്റെയും പങ്കാളിത്തം ആവശ്യമാണ്. പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങൾക്ക് അവസരങ്ങൾ നൽകുകയും അവരെ സമൂഹത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യേണ്ടത് നമ്മുടെയെല്ലാം കടമയാണ്.