കേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രരംഗം ഇന്നും അതിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ ഉദാഹരണമാണ് കൂടൽമാണിക്യം ക്ഷേത്രത്തിലെ കഴക നിയമനത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വിവാദം. ഒരു ഈഴവനെ കഴക സ്ഥാനത്ത് നിയമിച്ചതിനെതിരെ തന്ത്രിമാർ കത്തിക്കയറുമ്പോൾ, ഇത് വെറും ഒരു നിയമന വിഷയമല്ല – മതസ്ഥാപനങ്ങൾ ഇന്നും ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിൽ അടച്ചിടലുകൾ ആചരിക്കുന്നതിന്റെ തെളിവാണ്.

ആചാരമാണോ അനാചാരമാണോ?

ക്ഷേത്രത്തിലെ വൈദിക കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യാനോ, അർച്ചനകളിൽ പങ്കെടുത്താലോ മതപരമായ ആചാരങ്ങൾ ലംഘിക്കപ്പെടുമെന്ന ഒരു ധാരണ അവർ മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുന്നു. എന്നാൽ, കഴക നിയമനം ഒരു വൈദിക സ്ഥാനമോ അർച്ചക സ്ഥാനമോ അല്ലെന്നത് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതല്ലേ? ഒരു ക്ഷേത്രത്തിൽ മാല കെട്ടുന്ന ഒരാളെ പോലും ജാതി കാണിച്ച് ഒഴിവാക്കണമെന്ന് വാദിക്കുന്നത് ഒരു പ്രായോഗിക സമീപനമാണോ?

കോടതിവിധികളും ഭരണഘടനയും എവിടേക്ക്?

ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയ്ക്ക് വിപരീതമായി, ആധുനിക നീതിന്യായവ്യവസ്ഥ പോലും അംഗീകരിച്ച ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങൾക്ക് വെല്ലുവിളി ഉയർത്തുന്ന രീതിയിലാണ് ഈ സമരങ്ങൾ നടക്കുന്നത്. സുപ്രീം കോടതിയുടെ വിധിയനുസരിച്ച് ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ജാതി അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങൾ അനുവദനീയമല്ല. എന്നാൽ, ഇന്നും ചില ദേവസ്വം ബോർഡുകൾ പുരോഹിതരുടെ നിർദേശപ്രകാരം സാമൂഹിക നീതി പുനഃസ്ഥാപിക്കാൻ മടിക്കുന്നുവെന്നതാണ് വാസ്തവം.

ഗുരുവിന്റെ പാഠവും മറന്നവർ

സ്വാമി സച്ചിദാനന്ദ rightly pointed out that the struggles of social reformers like Sree Narayana Guru were precisely against these regressive mindsets. The installation of the Aruvippuram Shiva idol by Guru was a radical statement against the caste monopoly in religious spaces. If not for such reformist movements, where would Hindu society stand today? Those who now resist social inclusivity in temples should ask themselves: without reforms, wouldn't Hindu society itself have shrunk in numbers and influence?

ക്ഷേത്രങ്ങളും സമുദായ തുല്യതയും

ക്ഷേത്രങ്ങൾ ഹിന്ദുസമുദായത്തിന്റെ ആത്മീയകേന്ദ്രങ്ങളാകുമ്പോൾ, അവിടെ സമുദായങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള തുല്യത ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്. അന്നേരം ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ അനുഭവപ്പെടുന്ന ഒറ്റപ്പെട്ടതും പരിമിതവുമല്ലാത്ത ജാതിവിവേചനം ഹിന്ദു മതത്തിന്റെ തന്നെ തകർച്ചയ്ക്കിടയാക്കുമെന്നതിന് ചരിത്രം സാക്ഷിയാകുന്നു. ഈശ്വരനു മുന്നിൽ എല്ലാവരും തുല്യരാണെന്ന ഒരു പാഠം പലരും പഠിക്കാൻ ബാക്കിയാണെന്ന് ഈ സംഭവങ്ങൾ വീണ്ടും തെളിയിക്കുന്നു.

പിന്നാക്ക സമൂഹത്തിന് മുന്നറിയിപ്പ്

ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ അയിത്തം ആചരിക്കുന്നവരെ ഒഴിവാക്കാൻ പിന്നാക്ക സമൂഹം തയ്യാറാവേണ്ട സമയം എത്തിയിരിക്കുന്നു. ഒരു ദേവസ്വം ബോർഡിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽ ഉള്ള ക്ഷേത്രത്തിൽ പോലും ജാതിയെ അളവുകോലാക്കുന്നവർക്കെതിരെ ശക്തമായ നീതി നിർവ്വഹണം ഉണ്ടാകണം. ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പൂജയ്ക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ദാനങ്ങൾ വലിയൊരു ശതമാനവും പിന്നാക്ക വിഭാഗക്കാരുടെ കയ്യിലൂടെയാണ് വരുന്നത്. എന്നാൽ, അവിടെത്തന്നെ ആർക്കെല്ലാം ജോലിയുണ്ടാകാമെന്നത് ഏതാനും ബ്രാഹ്മണ കുടുംബങ്ങളുടെ തീരുമാനമാകുന്നത് എന്തൊരു വക്രതയാണല്ലോ?
 വെളിച്ചത്തിലേക്കുള്ള പോക്കുകൾ

ഇന്നും വൈകുന്നേരം അല്ല, രാവിലെയാണ്. എന്നാൽ ചിലർക്ക് ഇനിയും നേരം വെളുത്തിട്ടില്ല. ജാതിഭ്രാന്തിൽ ഇപ്പോഴും ഇരുട്ടിൽ കഴിയുന്നവർക്കായി വെളിച്ചം പ്രചരിക്കേണ്ടത് എത്രയും പെട്ടെന്ന്. ഈശ്വരനെ കണ്ടെത്താനുള്ള ഓരോ ആചാരത്തിലും മനുഷ്യനെ കാണേണ്ട ഒരു തത്ത്വചിന്ത പുനഃസ്ഥാപിക്കപ്പെടണം. അല്ലെങ്കിൽ, ഈ ക്ഷേത്രങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും, ഇന്നത്തെ സമൂഹം അവഗണിച്ചുകടക്കേണ്ട അനാവശ്യ പൈതൃകങ്ങളായി മാത്രം അവശേഷിക്കേണ്ടി വരും.