​ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ കാവലാളായ സുപ്രീംകോടതി ഇന്ന് ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കേസ് കെട്ടിക്കിടക്കൽ പ്രതിസന്ധിയെയാണ് നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. കേസ് തീർപ്പാക്കൽ വേഗത്തിലാക്കാൻ ജഡ്ജിമാരുടെ എണ്ണം കൂട്ടുന്നത് സർക്കാരുകൾ പതിവാക്കിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, പ്രശ്നത്തിന്റെ വേരുകൾ കിടക്കുന്നത് നിയമവ്യവസ്ഥയുടെ ഘടനയിലാണ്. ആഴത്തിലുള്ള ഘടനാപരമായ പരിഷ്കാരം  നടപ്പിലാക്കാതെ കേവലം അംഗബലം കൂട്ടുന്നത് താത്കാലിക തയ്യൽ പണികൾ മാത്രമായേ ഉപകരിക്കൂ.
​പെരുകുന്ന കേസുകളും നിയന്ത്രണവിധേയമല്ലാത്ത അംഗബലവും
​സുപ്രീംകോടതിയിലെ ജഡ്ജിമാരുടെ എണ്ണം ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് അടക്കം 33-ൽ നിന്ന് 37 ആയി ഉയർത്താനുള്ള 'സുപ്രീംകോടതി (നമ്പർ ഓഫ് ജഡ്ജസ്) ഭേദഗതി ബിൽ, 2026' കഴിഞ്ഞ ഓഗസ്റ്റ് മൂന്നിനാണ് പാർലമെന്റ് പാസാക്കിയത്. എന്നാൽ മുൻകാല അനുഭവങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത് ജഡ്ജിമാരുടെ എണ്ണം കൂട്ടിയതുകൊണ്ട് മാത്രം കേസ് കെട്ടുകൾ കുറയില്ല എന്നാണ്.
​2019-ൽ പരമോന്നത കോടതിയിൽ തീർപ്പാകാതെ കിടന്ന കേസുകൾ 63,615 ആയിരുന്നെങ്കിൽ, 2026 ജനുവരിയിലെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം അത് 92,101 എന്ന ആശങ്കാജനകമായ സംഖ്യയിലെത്തിനിൽക്കുന്നു. 2019-ൽ ജഡ്ജിമാരുടെ എണ്ണം 34 ആയി ഉയർത്തിയിട്ടും കേസ് പെരുപ്പം തുടർന്നുവെന്നത്, പ്രശ്നം ആളുകളുടെ കുറവല്ല മറിച്ച് കോടതിയുടെ പ്രവർത്തനരീതിയും അധികാരപരിധിയുമാണെന്ന് എടുത്തുപറയുന്നു.
​ലക്ഷണ ചികിത്സയല്ല, രോഗകാരണമാണ് കണ്ടെത്തേണ്ടത്
​ഭരണഘടനയുടെ വ്യാഖ്യാനം, പൗരന്മാരുടെ മൗലികാവകാശ സംരക്ഷണം, സംസ്ഥാനങ്ങളും കേന്ദ്രവും തമ്മിലുള്ള തർക്കങ്ങൾ തുടങ്ങിയ അതീവ ഗൗരവമുള്ള ഭരണഘടനാ വിഷയങ്ങൾ  കൈകാര്യം ചെയ്യാനാണ് ഭരണഘടനാ ശില്പികൾ സുപ്രീംകോടതിക്ക് രൂപം നൽകിയത്. എന്നാൽ ഇന്ന് ഹൈക്കോടതി വിധികൾക്കെതിരെയുള്ള സാധാരണ സിവിൽ-ക്രിമിനൽ അപ്പീലുകളും, ജാമ്യാപേക്ഷകളും, വസ്തുതർക്കങ്ങളും കേൾക്കുന്ന ഒരു 'സാധാരണ അപ്പീൽ കോടതിയായി' (Ordinary Court of Appeal) സുപ്രീംകോടതി മാറിയിരിക്കുന്നു. ഇതാണ് കേസുകൾ അനിയന്ത്രിതമായി പെരുകാൻ കാരണം.
​ആഗോള മാതൃകകൾ നൽകാത്ത പാഠം
​ലോകത്തിലെ പ്രമുഖ ജനാധിപത്യ രാജ്യങ്ങളിലെ പരമോന്നത കോടതികൾ തങ്ങളുടെ പ്രാഥമിക ദൗത്യത്തിൽ മാത്രമാണ് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്:
​യു.എസ്. സുപ്രീംകോടതി: ഒരു വർഷം ശരാശരി 69 കേസുകളിൽ മാത്രമാണ് അന്തിമ വിധി പ്രസ്താവിക്കുന്നത്.
​യുകെ സുപ്രീംകോടതി: ഒരു വർഷം ശരാശരി 43 കേസുകൾ മാത്രമാണ് പരിഗണിക്കുന്നത്.
​ഈ രാജ്യങ്ങളിൽ അപ്പീൽ ഹർജികൾ കീഴ്ക്കോടതികളിൽ അവസാനിക്കുന്നു. അപൂർവ്വവും രാജ്യത്തിന്റെ നിയമവ്യവസ്ഥയെത്തന്നെ സ്വാധീനിക്കുന്നതുമായ വിഷയങ്ങൾ മാത്രമാണ് അവിടുത്തെ പരമോന്നത കോടതികൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നത്.
​നാഷണൽ കോർട്ട്സ് ഓഫ് അപ്പീൽ: ശാശ്വത പരിഹാര മാർഗ്ഗം
​ഈ പ്രതിസന്ധിക്ക് ശാശ്വത പരിഹാരം കാണാൻ 'നാഷണൽ കോർട്ട്സ് ഓഫ് അപ്പീൽ' (National Courts of Appeal) എന്ന ആശയം അടിയന്തരമായി നടപ്പിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
​നീതി സാധാരണക്കാരന്റെ അരികിലേക്ക്: ഡൽഹിയിൽ മാത്രം സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന സുപ്രീംകോടതിയിലെത്താൻ ദക്ഷിണേന്ത്യയിൽ നിന്നും വടക്കുകിഴക്കൻ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള സാധാരണക്കാർക്ക് വൻ തുകയും സമയവും ചെലവഴിക്കേണ്ടിവരുന്നു. രാജ്യത്തിന്റെ നാല് മേഖലകളിൽ 'നാഷണൽ കോർട്ട്സ് ഓഫ് അപ്പീൽ' സ്ഥാപിക്കുന്നതോടെ സാധാരണക്കാർക്ക് നീതി ലഭ്യമാക്കൽ എളുപ്പമാകും.
​സുപ്രീംകോടതിക്ക് ഭരണഘടനാ ദൗത്യം: ഹൈക്കോടതി വിധികൾക്കെതിരെയുള്ള അവസാന അപ്പീൽ കേന്ദ്രമായി ഈ മേഖല അപ്പീൽ കോടതികൾ പ്രവർത്തിക്കും. ഇതോടെ സുപ്രീംകോടതിക്ക് തങ്ങളുടെ പ്രാഥമിക കർത്തവ്യമായ ഭരണഘടനാ സംരക്ഷണത്തിലേക്കും അപൂർവ്വ കേസുകളിലേക്കും പൂർണ്ണമായി ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കഴിയും.
​വെള്ളപ്പൊക്കം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ പാത്രം വെച്ച് വെള്ളം കോരി കളയുന്നതിന് തുല്യമാണ് ഘടനാപരമായ മാറ്റം വരുത്താതെ ജഡ്ജിമാരുടെ എണ്ണം മാത്രം കൂട്ടുന്നത്. "വൈകുന്ന നീതി നീതിനിഷേധമാണ്" എന്ന തത്ത്വം നിലനിൽക്കെ, നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയെ കാലാനുസൃതമായി പരിഷ്കരിക്കേണ്ടത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ സുഗമമായ മുന്നോട്ടുപോക്കിന് അത്യാവശ്യമാണ്. റീജിയണൽ അപ്പീൽ കോടതികൾ സ്ഥാപിച്ച് സുപ്രീംകോടതിയെ ഒരു യഥാർത്ഥ ഭരണഘടനാ കോടതിയായി നിലനിർത്തുകയാണ് ഇതിനുള്ള ഏക ശാശ്വത പരിഹാരം.