നീതി എന്നത് കേവലം നടപ്പിലാക്കപ്പെടേണ്ട ഒന്നല്ല, മറിച്ച് അത് നടപ്പിലാക്കപ്പെട്ടു എന്ന് ലോകത്തിന് ബോധ്യപ്പെടേണ്ട ഒന്നുകൂടിയാണ്. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ നാല് തൂണുകളിൽ ഏറ്റവും വിശ്വാസ്യതയോടെ ജനങ്ങൾ നോക്കിക്കാണുന്ന നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെയും ഭരണകൂട തീരുമാനങ്ങളുടെയും അന്തസ്സത്ത നിലകൊള്ളുന്നത് അവയുടെ സുതാര്യതയിലാണ്. എന്നാൽ, സമീപകാല നിയമചർച്ചകളിൽ ഏറ്റവും ഗൗരവകരമായി ഉയർന്നുവരുന്ന ഒരു പ്രതിസന്ധിയാണ് 'നോൺ-സ്പീക്കിംഗ് ഓർഡറുകൾ' അഥവാ കാരണങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കാത്ത ഉത്തരവുകൾ. ഒരു പൗരന്റെ അവകാശത്തെയോ നിലനിൽപ്പിനെയോ ബാധിക്കുന്ന ഒരു തീരുമാനം കൈക്കൊള്ളുമ്പോൾ, ആ തീരുമാനത്തിലേക്ക് അധികാരിയെ നയിച്ച ചിന്തകളും തർക്കങ്ങളും ന്യായങ്ങളും എന്താണെന്ന് വിശദീകരിക്കാതിരിക്കുന്നത് ഭരണഘടനാപരമായ ഒരു ദുരന്തമാണ്. ഇത് നിയമവാഴ്ചയുടെ (Rule of Law) നട്ടെല്ലൊടിക്കുന്ന ഒരവസ്ഥയായി മാറുന്നു.
​ഭാരതീയ ഭരണഘടനയുടെ ആർട്ടിക്കിൾ 14 വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന സമത്വത്തിന്റേയും ആർട്ടിക്കിൾ 21 ഉറപ്പുനൽകുന്ന ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന്റേയും ആത്മാവ് തൊട്ടുപരിശോധിച്ചാൽ, കാരണങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കുക എന്നത് ഒരു ആഡംബരമല്ല മറിച്ച് ഒരു അനിവാര്യതയാണെന്ന് നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം. ഒരു ഭരണകൂടം സ്വേച്ഛാധിപത്യപരമായി പെരുമാറുന്നുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കാനുള്ള ഏക മാർഗ്ഗം അവർ പുറപ്പെടുവിക്കുന്ന ഉത്തരവുകളിലെ യുക്തിയാണ്. കാരണങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ഒരൂത്തരവ് ഇരുട്ടിൽ തൊടുത്തുവിട്ട അമ്പുപോലെയാണ്; അത് ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തുമ്പോഴേക്കും നീതിയുടെ സകല സങ്കല്പങ്ങളെയും തകർത്തിട്ടുണ്ടാകും. സുപ്രീം കോടതി പലപ്പോഴായി നിരീക്ഷിച്ചതുപോലെ, "കാരണങ്ങൾ എന്നത് ഒരു ഉത്തരവിന്റെ ജീവവായുമാണ്". ജീവവായുവില്ലാത്ത ശരീരം പോലെ അർത്ഥശൂന്യമാണ് കാരണങ്ങളില്ലാത്ത ഉത്തരവുകൾ.
​ഈ വിഷയത്തിൽ ഇന്ത്യൻ നീതിന്യായ ചരിത്രത്തിലെ നാഴികക്കല്ലായ പല വിധികളും നോൺ-സ്പീക്കിംഗ് ഓർഡറുകളുടെ അപകടങ്ങളെക്കുറിച്ച് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിട്ടുണ്ട്. എസ്.എൻ. മുഖർജി വി. യൂണിയൻ ഓഫ് ഇന്ത്യ (1990) എന്ന ചരിത്രപ്രധാനമായ കേസിൽ സുപ്രീം കോടതി വ്യക്തമാക്കിയത്, ഭരണഘടനാപരമായ പദവികൾ അലങ്കരിക്കുന്നവരും അർദ്ധ-judicial സ്ഥാപനങ്ങളും തങ്ങളുടെ തീരുമാനങ്ങൾക്ക് പിന്നിലെ കാരണങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്താൻ ബാധ്യസ്ഥരാണെന്നാണ്. ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഏകപക്ഷീയമായ തീരുമാനങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള ഒരു സുരക്ഷാ കവചമായാണ് കോടതി ഇതിനെ കണ്ടത്. തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്നവർക്ക് തങ്ങളുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും, മറിച്ച് വസ്തുതകളുടെയും നിയമത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രമേ മുന്നോട്ട് പോകാൻ കഴിയൂ എന്നും ഈ വിധി ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. കാരണങ്ങൾ നൽകാതിരിക്കുന്നത് നിയമവാഴ്ചയെ നിരാകരിക്കലാണെന്ന് കോടതി അവിടെ അടിവരയിട്ടു പറഞ്ഞു.
​മറ്റൊരു പ്രധാനപ്പെട്ട വിധി സീമൻസ് എൻജിനീയറിങ് ആന്റ് മാനുഫാക്ചറിങ് കമ്പനി വി. യൂണിയൻ ഓഫ് ഇന്ത്യ (1976) എന്ന കേസിലേതാണ്. സ്വാഭാവിക നീതിയുടെ (Natural Justice) മൂന്നാം തത്വമായി 'കാരണങ്ങൾ വ്യക്തമാക്കാനുള്ള ബാധ്യതയെ' കോടതി അവിടെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. കേൾക്കാനുള്ള അവകാശവും (Right to be heard), പക്ഷപാതമില്ലാത്ത വിധിയും പോലെ തന്നെ പ്രധാനമാണ് വിധിന്യായത്തിന് പിന്നിലെ കാരണങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരിക്കുക എന്നത്. ഒരു വ്യക്തിക്ക് തന്റെ അപ്പീൽ അവകാശം കൃത്യമായി വിനിയോഗിക്കണമെങ്കിൽ, തനിക്കെതിരെയുള്ള വിധിയിൽ എന്ത് പിശകാണുള്ളതെന്ന് അയാൾക്ക് ബോധ്യപ്പെടണം. കാരണങ്ങൾ ഇല്ലാത്ത ഒരുത്തരവിനെതിരെ അപ്പീൽ നൽകുക എന്നത് കണ്ണുകെട്ടി കാട്ടിൽ വിടുന്നതിന് തുല്യമാണ്. ഇത് ഭരണഘടനയുടെ 32, 226 അനുച്ഛേദങ്ങൾ വഴി പൗരന് ലഭിക്കുന്ന പരിഹാരമാർഗ്ഗങ്ങളെ ഫലത്തിൽ ഇല്ലാതാക്കുന്നു.
​ക്രൗസ് മഫി ഇൻഡസ്ട്രീസ് വി. കളക്ടർ ഓഫ് സെൻട്രൽ എക്സൈസ് (1989) എന്ന കേസിൽ കോടതി നിരീക്ഷിച്ചത്, ഒരു ജുഡീഷ്യൽ ഓർഡർ എന്നത് യുക്തിസഹമായിരിക്കണം എന്നാണ്. അവിടെയാണ് 'സ്പീക്കിംഗ് ഓർഡർ' എന്ന ആശയം പ്രസക്തമാകുന്നത്. ഒരു വിധിന്യായത്തിന് വാചാലതയുണ്ടാകണം; അത് എന്തിനാണ് ഒരു പ്രത്യേക തീരുമാനത്തിലേക്ക് എത്തിയതെന്ന് വിളിച്ചു പറയണം. ഇതില്ലാത്ത പക്ഷം അഴിമതിക്കും സ്വജനപക്ഷപാതത്തിനും അത് വഴിയൊരുക്കുന്നു. തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുന്ന അധികാരി തന്റെ മനസ്സ് പ്രയോഗിച്ചോ (Application of mind) എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ കോടതികൾക്ക് കഴിയുന്നത് സ്പീക്കിംഗ് ഓർഡറുകൾ ഉള്ളപ്പോഴാണ്. മനസ്സ് പ്രയോഗിക്കാതെ യാന്ത്രികമായി നൽകുന്ന ഉത്തരവുകൾ പൗരന്റെ മൗലികാവകാശങ്ങൾക്ക് മേലുള്ള കടന്നുകയറ്റമാണ്.
​ഇന്നത്തെ ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിലും അതിവേഗ ഭരണക്രമത്തിലും നോൺ-സ്പീക്കിംഗ് ഓർഡറുകൾ വർദ്ധിച്ചുവരുന്നത് ജനാധിപത്യ വിശ്വാസികൾ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതുണ്ട്. പലപ്പോഴും അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് ട്രിബ്യൂണലുകളും താഴ്ന്ന കോടതികളും ഒരു വരിയിൽ ഒതുങ്ങുന്ന വിധികളിലൂടെ കേസുകൾ തീർപ്പാക്കുന്നു. 'അപേക്ഷ തള്ളിയിരിക്കുന്നു' അല്ലെങ്കിൽ 'പരിഗണിക്കാൻ കഴിയില്ല' എന്നൊക്കെയുള്ള കുറിപ്പുകൾ ഒരു പൗരന്റെ നിയമപോരാട്ടങ്ങളെ പരിഹസിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്. ഇത് കേവലം സാങ്കേതികമായ ഒരു പിഴവല്ല, മറിച്ച് ഭരണഘടനാപരമായ വലിയൊരു വീഴ്ചയാണ്. ജനാധിപത്യം എന്നാൽ ഉത്തരവാദിത്തം (Accountability) കൂടിയാണ്. ഒരു ഉത്തരവിനെ ന്യായീകരിക്കാൻ അധികാരിക്ക് കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആ അധികാരം വിനിയോഗിക്കാൻ അയാൾക്ക് അർഹതയില്ല എന്ന് തന്നെയാണ് ഇതിനർത്ഥം.
​മെഗാ സിറ്റി ബിൽഡേഴ്സ് വി. സ്റ്റേറ്റ് ഓഫ് മഹാരാഷ്ട്ര പോലുള്ള കേസുകളിൽ കോടതി വീണ്ടും ആവർത്തിച്ചത്, ഭരണപരമായ തീരുമാനങ്ങളിൽ പോലും യുക്തി (Reason) അനിവാര്യമാണെന്നാണ്. യുക്തിയാണ് നീതിയെയും അനീതിയെയും വേർതിരിക്കുന്നത്. കാരണങ്ങൾ നൽകാത്ത ഉത്തരവുകൾ ഒരു മൂടുപടം പോലെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ആ മൂടുപടത്തിന് പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ കഴിവുകേടോ അല്ലെങ്കിൽ ദുരുദ്ദേശ്യപരമായ താൽപ്പര്യങ്ങളോ ആകാം. ഇത് തടയാൻ പൗരസമൂഹം ജാഗ്രത പാലിക്കണം. നീതിയുടെ സൂര്യപ്രകാശം കടന്നുചെല്ലാത്ത അത്തരം ഇരുണ്ട ഉത്തരവുകൾ ഭരണഘടനയുടെ അന്തസ്സത്തയ്ക്ക് വിരുദ്ധമാണ്.
​ചുരുക്കത്തിൽ, നോൺ-സ്പീക്കിംഗ് ഓർഡറുകൾ എന്നത് ഒരു നിയമപരമായ ലളിതവൽക്കരണമല്ല, മറിച്ച് ഭരണഘടനയുടെ അടിസ്ഥാന ശിലകൾക്ക് നേരെയുള്ള വെല്ലുവിളിയാണ്. കാരണങ്ങൾ വിശദീകരിക്കുന്നത് അധികാരിയുടെ അധികാരം കുറയ്ക്കുകയല്ല, മറിച്ച് ആ തീരുമാനത്തിന് ധാർമ്മികവും നിയമപരവുമായ കരുത്ത് പകരുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. സുപ്രീം കോടതിയുടെ നിരന്തരമായ ഇടപെടലുകൾ ഉണ്ടായിട്ടും ഇത്തരം പ്രവണതകൾ തുടരുന്നത് ഖേദകരമാണ്. ഓരോ പൗരനും നീതി ലഭിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താൻ, 'എന്തുകൊണ്ട്' എന്ന ചോദ്യത്തിന് കൃത്യമായ മറുപടി നൽകാൻ ഭരണകൂടം ബാധ്യസ്ഥമാണ്. അല്ലാത്തപക്ഷം, നമ്മുടെ ജനാധിപത്യം നിശബ്ദമായ അനീതികളുടെ ഒരു തടവറയായി മാറും. നീതിക്ക് ശബ്ദം നൽകുക എന്നത് ഭരണഘടനയോടുള്ള നമ്മുടെ കടമയാണ്. ആ ശബ്ദമാണ് ഓരോ സ്പീക്കിംഗ് ഓർഡറിലൂടെയും നാം കേൾക്കേണ്ടത്. അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് മൗനം പാലിക്കുന്ന ഉത്തരവുകൾ പൗരബോധത്തിന് നൽകുന്ന മുറിവുകൾ ചെറുതല്ല എന്ന് അധികാരികൾ തിരിച്ചറിയേണ്ട കാലം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. കാരണം, അന്തിമ വിശകലനത്തിൽ നീതിയുടെ ഭാഷ മൗനമല്ല, മറിച്ച് സുതാര്യമായ യുക്തിയാണ്.