ബിഷപ്പ് ഫ്രാങ്കോ മുളയ്ക്കലിനെതിരെ ബലാത്സം​ഗ പരാതി ഉയർത്തിയ സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ ദിവസം ചില തുറന്നു പറച്ചിലുകളുമായി രം​ഗത്തെത്തിയിരുന്നു. താനും മറ്റു ചിലരും സഭയ്ക്കുള്ളിൽ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന പീഡനങ്ങളെ കുറിച്ചും ഇതു സംബന്ധിച്ച് പരാതിപ്പെട്ടതോടെ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന യാതനകളെ കുറിച്ചും സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ഇതോടെയാണ് കന്യാസ്ത്രീമഠങ്ങൾ സുരക്ഷിതമോ എന്ന ചർച്ച കേരളത്തിൽ വീണ്ടും സജീവമായത്. 

സിസ്റ്റർ റാനിറ്റിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തൽ

ഫ്രാങ്കോ മുളയ്ക്കലിനെ വെറുതെ വിട്ട കോടതി വിധി തന്നെ മാനസികമായി തകർക്കുന്നതായിരുന്നുവെന്ന് സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. പതിമൂന്ന് തവണയാണ് താൻ പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടത് എന്നാണ് ഇവർ പറയുന്നത്. എട്ട് വർഷത്തോളം നീണ്ട പീഡനാനുഭവങ്ങൾ പുറത്ത് പറയാൻ കഴിയാതിരുന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനം വ്യക്തിപരമായ ഭയമല്ല, മറിച്ച് സഭാ സംവിധാനത്തിനുള്ളിലെ സാമൂഹിക–മാനസിക സമ്മർദങ്ങളാണെന്ന് റാനിറ്റ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

സിസ്റ്റർ റാനിറ്റിന്റെ മൊഴിയിൽ ഏറ്റവും ശക്തമായി ഉയരുന്നത് ‘ചാരിത്ര്യശുദ്ധി’ എന്ന ആശയം കന്യാസ്ത്രീയുടെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു എന്നതാണ്. ഒരു കന്യാസ്ത്രീയുടെ സാമൂഹിക അംഗീകാരം, ആത്മാഭിമാനം, സഭയിലെ നിലനിൽപ്പ് എന്നിവ എല്ലാം ഈ ആശയവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ, പീഡനം വെളിപ്പെടുത്തുന്നത് തന്നെ സഭയിൽ നിന്നുള്ള പുറത്താക്കലിലേക്കും സാമൂഹിക അപമാനത്തിലേക്കും നയിക്കുമെന്ന ഭയമാണ് മൗനം പാലിക്കാൻ കാരണമായത്.

‘മഠം ചാടി’ എന്ന പദപ്രയോഗം തന്നെ സഭ വിട്ട സ്ത്രീകളെ സമൂഹം എങ്ങനെ അപമാനിക്കുന്നുവെന്നതിന്റെ തെളിവാണ്. സഭ വിട്ടാൽ കന്യാസ്ത്രീ എന്ന തിരിച്ചറിയൽ തന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയം, കുടുംബത്തിനും വളർത്തുന്ന കുട്ടികൾക്കും നാണക്കേടുണ്ടാകുമെന്ന ആശങ്ക— ഇവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് നീണ്ട കാലം മിണ്ടാതിരിക്കാൻ തന്നെ നിർബന്ധിതയാക്കിയതെന്നും അവർ പറയുന്നു.

പരാതി നൽകിയതിനു പിന്നാലെ ഉണ്ടായ ഒറ്റപ്പെടുത്തൽ, സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ, കള്ളക്കേസുകളുടെ ഭീഷണി എന്നിവ സഭാ അധികാര ഘടനയുടെ പ്രതികാര സ്വഭാവം വ്യക്തമാക്കുന്നുവെന്നും സിസ്റ്റർ റാനിറ്റ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. സഭയുടെ ഔദ്യോഗിക നിശബ്ദത തന്നെ അതിജീവിതകളെ സമൂഹത്തിന്റെ അതിരുകളിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടുവെന്ന ആരോപണവും ഇവിടെ ഗൗരവമേറിയതാണ്. ഇത് വ്യക്തിഗത സംഭവമല്ല; മറിച്ച് സഭാ സംവിധാനത്തിനുള്ളിലെ അധികാര–ലിംഗ അസമത്വത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമാണെന്ന വാദത്തിലേക്കാണ് ഈ അനുഭവങ്ങൾ നയിക്കുന്നത്.

യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു കന്യാസ്ത്രീയുടെ ജീവിതം എങ്ങനെയാണ്? 

പൊതുസമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ കന്യാസ്ത്രീയുടെ ജീവിതം ആത്മീയതയും ശാന്തതയും ത്യാഗവും നിറഞ്ഞതായാണ് സാധാരണ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം പലപ്പോഴും അതിനേക്കാൾ സങ്കീർണ്ണമാണ്.

1. കർശനമായ നിയന്ത്രണം

കന്യാസ്ത്രീകളുടെ ജീവിതം വ്യക്തിഗത തീരുമാനങ്ങളിൽ പോലും സ്വാതന്ത്ര്യം കുറഞ്ഞതാണ്. എവിടെ താമസിക്കണം, എന്ത് ജോലി ചെയ്യണം, എപ്പോൾ സംസാരിക്കണം എന്നതുവരെ സഭാ അധികാരികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്.

2. മൗനം ഒരു ശീലമായി മാറുന്നു

മഠത്തിനുള്ളിൽ നടക്കുന്ന പ്രശ്നങ്ങൾ പുറത്തുപറയരുതെന്ന നിർബന്ധമുണ്ട്. ‘അഴിച്ചുവിടരുത്’ സംസ്കാരം പല സ്ഥലങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്നു. അതിക്രമങ്ങൾ പോലും “സഭയുടെ മാന്യത” എന്ന പേരിൽ മറച്ചുവയ്ക്കപ്പെടുന്നു.

3. സാമ്പത്തിക ആശ്രിതത്വം

പല കന്യാസ്ത്രീകൾക്കും സ്വന്തമായി വരുമാനമോ സ്വത്തോ ഇല്ല. സഭ വിട്ടാൽ താമസവും ഉപജീവനവും പോലും അനിശ്ചിതമാകും. ഇതും പീഡനങ്ങൾ സഹിക്കേണ്ട സാഹചര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

4. സാമൂഹിക അപമാനം

സഭ വിട്ട സ്ത്രീകളെ സമൂഹം പലപ്പോഴും വഴിതെറ്റിയവർ അല്ലെങ്കിൽ അസാന്മാർ​ഗികൾ എന്ന നിലയിൽ കാണുന്നു. ഇത് മാനസികമായി വലിയ സമ്മർദമാണ്.

5. ആത്മീയതയും യാഥാർത്ഥ്യവും തമ്മിലെ സംഘർഷം

ദൈവസേവനമെന്ന ആദർശവും മനുഷ്യസംബന്ധമായ അനീതികളും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം പല കന്യാസ്ത്രീകളെയും മാനസിക സംഘർഷത്തിലാക്കുന്നുണ്ട്.

സിസ്റ്റർ റാനിറ്റിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തലുകൾ ഒരു വ്യക്തിയുടെ വേദന മാത്രമല്ല. മറിച്ച് മതസ്ഥാപനങ്ങളിലെ അധികാരഘടന, സ്ത്രീകളുടെ നിശബ്ദത, സാമൂഹിക അപമാനം എന്നിവ ചേർന്നുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു ഘടനാപരമായ പ്രശ്നത്തിന്റെ സൂചനയാണ്. “കന്യാസ്ത്രീ” എന്ന വിശുദ്ധ പ്രതിച്ഛായയുടെ പിന്നിൽ മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ തുറന്ന് സംസാരിക്കാതെ പോയാൽ, ഇത്തരം അനുഭവങ്ങൾ ആവർത്തിക്കപ്പെടുമെന്ന മുന്നറിയിപ്പുമാണ് സിസ്റ്റർ റാനിറ്റിന്റെ സാക്ഷ്യം എന്നും ചൂണ്ടിക്കാട്ടപ്പെടുന്നു.